Παίζουν βραχώδεις αυλακώσεις για διασκέδαση

Οι κουλοχέρηδες παίζουν online δωρεάν για κινητά » Παίξουν χρήματα εισιτήρια λαχειοφόρα Εκτός από την ηλεκτρονική βιβλιοθήκη παιχνιδιών. Παίξτε το παλιό κλασικό παιχνίδι Arcade Pacman στο κινητό σας. Φάτε τις κουκίδες αποφεύγοντας. Bratva mates play for money. Τα ρούμι και τα online καζίνο » Παίξτε αυλακώσεις Παίξτε για δωρεάν στην κατάσταση. Σύντομη περιγραφή:. Στη μέση του οποίου υπήρχαν αυλακώσεις που πάνω τους κυλούσαν οι. It has 5 reels and 21 payline and Wild symbols and Scatter. Παίξτε Πόκερ. Οι αυλακώσεις των νυχιών γίνονται βαθύτερες και μεγαλύτερες και αρχίζουν να επηρεάζονται τα νεύρα και το σύστημα παροχής αίματος. Οπότε στις αυλακώσεις θα πρέπει να κοιτάξετε να. Οι αυλακώσεις on- line UK παιχνίδια διαρκούν δέκα έως δεκαπέντε λεπτά το πολύ και άφθονο κέφι για να παίξει. Σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις Νίκη Scatter. Παίξτε Καζίνο. Χώρο 777 Slots χρήματα που διατίθενται για κουλοχέρηδες για πραγματικά χρήματα - απλά δίκαιη και αποδεδειγμένη καζίνο σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις.

Απλά καταθέσουν με το καζίνο, και θα έχετε μια ευκαιρία να παίξετε και να κερδίσετε πραγματικά χρήματα. Παίξτε τον πελάτη ή τον ιδιοκτήτη στο σουπερμάρκετ. Παίξτε πολλά από τα προτεινόμενα τους. Twister Αυλακώσεις Twister Grooves: Θέλετε να λάβετε μέρος σε ένα συναρπαστικό χορευτικό show και να αποδείξετε ότι είστε ο καλύτερος χορευτής στην πόλη σας; Στη συνέχεια ανοίξτε το παιχνίδι Twister Grooves και προσπαθήστε να το. Σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις για τα πραγματικά χρήματα. Η εντυπωσιακή ατμόσφαιρα και τα σύμβολα του Gonzo' s Quest καθιστούν ένα από τα πιο υψηλής τεχνολογίας παιχνίδια γύρω από αυτό, ανταγωνιζόμενος τις αυλακώσεις των μεγαλύτερων κατασκευαστών γης. Παίξτε στο Ηνωμένο Βασίλειο τυχερά. Στο νέο μοντέλο, οι μεγάλες αυλακώσεις είναι κατά μήκος, ενώ οι εγκάρσιες περιορίζονται μόνο στην επιφάνεια του λαστίχου, το οποίο είναι παχύ και μαλακό.

Παίξτε Aloha Υποδοχή για. Παίξτε στο. Παίξτε κρεμάλα στο. Μερικά σε απευθείας αρμονία αυλακώσεις δώσει περισσότερες άσκοπα. Η οθόνη παιχνιδιών περιλαμβάνει τρία βασικά στοιχεία - περιοχή προβολής, περιοχή πληκτρολογίου και πίνακα παιχνιδιών. Τα νέα είδη βιωμάτων όμως φτάνουν πολλές φορές διαμεσολαβημένα και κενά. Το γεγονός αυτό εντοπίζεται ήδη στην ανάλυση του Guy Debord για την Κοινωνία του Θεάματος, ήδη τη δεκαετία του 1970. Ο Debord μελέτησε την ανάδειξη της έννοιας του θεάματος, εις βάρος του βιώματος και την αντικατάσταση της πραγματικής ζωής από την αναπαράσταση της. Το είναι αντικαθίσταται από το έχειν, και εν συνεχεία από το φαίνεσθαι Debord, 1992. Το βίωμα στις μετανεωτερικές κοινωνίες γίνεται καθεαυτό βίωμα του θεάματος, ένα είδος αναπαράστασης και προσποίησης, το οποίο στην συνέχεια αναπαρίσταται εκ νέου, μέσω της αναπαραγωγής του11. Έτσι το υποκείμενο υπόκειται σε ένα διπλό μηχανισμό αποξένωσης από το συμβάν, το βίωμα και επομένως από την υποκειμενική του εμπειρία , το οποίο συντελείται σε δυο χρόνους, την στιγμή της τέλεσης του συμβάντος και τη στιγμή της αναπαραγωγής του.

Σήμερα, η παθητικότητα που περιγράφει ο Debord, έχει ξεπεραστεί σε κάποιο βαθμό από την περιβόητη διαδραστικότητα interactivity , μέσω της οποίας ο σύγχρονος άνθρωπος δύναται να αλληλεπιδράσει μέσω των νέων τεχνολογικών μέσων με τα αναπαριστώμενα αντικείμενα και να συμμετάσχει και ο ίδιος σε κάποιο βαθμό στη λήψη αποφάσεων. Ωστόσο η εμπειρία της διάδρασης παραμένει διαμεσολαβούμενη. Η ανάποδη κατάσταση της διαδραστικότητας είναι αυτό που ο Zizek ονομάζει διαπαθητικότητα12 interpassivity , δηλαδή όταν ο άνθρωπος αντί να αλληλεπιδρά με το αντικείμενο interactivity ή να παρακολουθεί παθητικά το θέαμα passivity , επιτρέπει στο ίδιο το αντικείμενο να του αφαιρεί την παθητικότητα του, απολαμβάνοντας εκείνο στη θέση του το θέαμα και απαλλάσσοντας τον από το καθήκον να το απολαύσει το ίδιο.

Zizek, 2007: Ρευστά Σώματα — Νέες Ταυτότητες Ο άνθρωπος του Decart αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του εκ των έσω, μέσω της σκέψης, και αντιλαμβάνεται το σώμα ως ολότητα, καθοριστική της ταυτότητάς του, αυτοκαθορίζεται και αποτελεί το κέντρο του κόσμου του. Αντίθετα, το λακανικό υποκείμενο αδυνατεί να αντιληφθεί την ύπαρξη του εκ των έσω παρά μόνο αποσπασματικά, ως συλλογή ετερογενών σημείων και πολλαπλών σωμάτων. Ωστόσο τι είναι αυτό που βλέπει το υποκείμενο κοιτώντας μέσα από τον καθρέφτη; Καθώς η εικόνα δεν βλέπεται αλλά κατασκευάζεται Neisser, 1967 , σίγουρα αυτό που αντικρίζει το υποκείμενο δεν οδηγεί γραμμικά στην σύσταση της ταυτότητας του, αλλά υπόκειται σε ένα σύστημα κοινωνικών ετεροκαθορισμών και εμπρόθετης πράξης. Σύμφωνα με την Butler, το βιολογικό φύλο, το κοινωνικό φύλο και η σεξουαλικότητα δεν ανάγονται στην φύση και στη βιολογία αλλά επαναπροσδιορίζονται και δύναται να αλλάξουν «μέσω επιτελεστικών πράξεων13 και παραστασιακών επιτελέσεων» Σηφάκη, 2015.

Αντίστοιχα όλα τα χαρακτηριστικά ταυτότητας δημιουργούνται με τους ίδιους μηχανισμούς. Η ταυτότητα δηλαδή, που για την Μπάτλερ είναι πάντοτε έμφυλη, δημιουργείται από την αποκρυστάλλωση κοινωνικά κατασκευασμένων χαρακτηριστικών ταυτότητας που άγονται στην επαναληψιμότητα των κινήσεων, λόγων και πράξεων. Στη θεωρία της Butler, καθώς και στο έργο του Foucault παρότι δεν χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο όρο , ο λόγος και η πράξη δεν λειτουργούν διαπιστωτικά. Η επαναληψιμότητα των λόγων και των πράξεων λειτουργούν επιτελεστικά, καθώς την στιγμή που εκφέρονται ή πράττονται ανα κατασκευάζουν την ταυτότητα του υποκειμένου. Σήμερα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί — που ρυθμίζουν την συμμόρφωση με τα πρότυπα κοινωνικών ταυτοτήτων — είναι πολύ πιο ανοιχτοί σε σχέση με παλιότερα όσον αφορά την ισότητα των φύλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ίση μεταχείριση της queer κοινότητας, στην προστασία φυλετικών, εθνοτικών, θρησκευτικών μειονοτήτων … και επομένως η σύσταση των προσωπικών ταυτοτήτων αποκτά νέα βάση και η σχέση με το σώμα απελευθερώνεται από ιστορικές αγκυλώσεις.

Αυτά τα περιθώρια ελευθερίας και κριτικής που παρέχονται στις σύγχρονες κοινωνίες είναι υποπροϊόντα μιας μακραίωνης δυτικής παράδοσης πολιτικών κινημάτων, με αποκορύφωμα αυτά των δεκαετιών του 1960 και 1970, που αποτελούν έκφραση του «αντινομικού χαρακτήρα του νεωτερικού πολιτικού φαντασιακού» Καστοριάδης, 2000: Τα δίπολα αυτά αρχίζουν να αμφισβητούνται, αν και διατηρείται πάντα το θετικό πρόσημο στους πρώτους εξ αυτών όρους. Η συζήτηση περί κανονικότητας των σωμάτων αρχίζει να αμφισβητείται επίσης, αν και διατηρούνται και ενισχύονται τα πρότυπα του υπερ-άντρα και της υπερ-γυναίκας. Ποτέ κανείς δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί πλήρως στις κοινωνικές επιταγές του τέλειου άντρα και τέλειας γυναίκας, ακόμη κι όταν δεν αντιστέκεται συνειδητά σε αυτό. Η μετανεωτερική κοινωνία στρέφεται συνειδητά προς το σώμα, έναντι του πνεύματος-νοήματος Τσουκαλά, 2010 , και προς την επιφάνεια έναντι του βάθους, δημιουργώντας μια γενικευμένη κατάσταση όπου το φαίνεσθαι υπερισχύει του είναι, πολλές φορές και του έχειν.

Έτσι τα σύγχρονα υποκείμενα, αναζητώντας την ταυτότητά τους, επανερμηνεύουν τα φυσικά σημεία περί του ωραίου, αλλά και του όμορφα διαταραγμένου, φαινόμενο που εμφανίζεται σε διαφορετικά επίπεδα. Γράφει ο Stelarc: Προσθετικής επέκτασης και εκτεταμένων λειτουργικών συστημάτων. Μια εποχή των οργάνων χωρίς σώματα. Από όργανα που περιμένουν σώματα. Υπάρχει τώρα ένας πολλαπλασιασμός βιοσυμβατών συστατικών τόσο σε ουσία όσο και σε κλίμακα που επιτρέπει την προσκόλληση και εμφύτευση της τεχνολογίας στο σώμα. Τα όργανα εξάγονται και ανταλλάσσονται. Τα όργανα κατασκευάζονται και εισάγονται. Το αίμα που ρέει στο σώμα μου σήμερα μπορεί να κυκλοφορεί αύριο στο σώμα σας. Τα ωάρια γονιμοποιούνται από σπερματοζωάρια που κάποτε ήταν κατεψυγμένα. Υπάρχει τώρα η πιθανότητα ότι τα κύτταρα του δέρματος από θηλυκά σώματα μπορούν να τροποποιηθούν εκ νέου σε κύτταρα σπέρματος. Το πρόσωπο ενός σώματος- 25 26 δότη γίνεται ένα τρίτο πρόσωπο στον παραλήπτη. Τα άκρα μπορούν να επανασυνδεθούν ή να ακρωτηριαστούν από ένα νεκρό σώμα και να συνδεθούν με ένα ζωντανό σώμα.

Τα κρυογονικά ανεσταλμένα σώματα περιμένουν την ανανέωση σε κάποιο φανταστικό μέλλον. Οι νεκροί, οι σχεδόν νεκροί, οι αθάνατοι και αυτοί που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί τώρα υπάρχουν ταυτόχρονα. Αυτή είναι η εποχή του πτώματος, του κόμματος, και της χίμαιρας. Η χίμαιρα είναι το σώμα που εκτελεί με μικτές πραγματικότητες. Ένα βιολογικό σώμα, ενισχυμένο με τεχνολογία και τηλεματική απόδοση με εικονικά συστήματα. Η χίμαιρα είναι μία εναλλακτική υλοποίηση. Το σώμα δρα με αδιαφορία. Αδιαφορία, σε αντίθεση με την προσδοκία. Μια αδιαφορία που επιτρέπει κάτι άλλο να συμβεί, που επιτρέπει […] την εισαγωγή ενός γλυπτού στο στομάχι του σώματος και που επιτρέπει στο αυτί να κατασκευαστεί χειρουργικά και να αναπτυχθεί βλαστοκύτταρα στον βραχίονα του». Stelarc, 2008 Όλα τα παραπάνω που με δυστοπική υπερβολή περιγράφει ο Stelarc αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη τροπή της σύγχρονης κοινωνίας όπου η σωματικότητα αμφισβητείται και επανερμηνεύεται με νέους τρόπους.

Ο άνθρωπος γίνεται χίμαιρα, βιονικό σώμα, cyborg που διεκδικεί εκ νέου την αποδοχή του ως νέα κανονικότητα. Το νέο υποκείμενο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως συλλογή ετερογενών σημείων και πολλαπλών μελών, και αντικρίζοντας στον καθρέπτη ανακαλύπτει μια τελείως καινούργια αίσθηση σωματικής ολότητας. Όλα τα παραπάνω δεν είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Μια τοπολογική μεταφορά που χρησιμοποιεί ο Lacan μιλώντας για το υποκείμενο είναι αυτή του τόρου. Καρπούζος, 2010: Η αστάθεια αυτή επιτελέστηκε σε πολλαπλά στάδια: Ωστόσο η έννοια της εκκεντρικότητας του υποκειμένου στη σκέψη του Λακάν δεν αναφέρεται στην αντικειμενική ρύθμιση της υποκειμενικής εμπειρίας του από τους ασυνείδητους μηχανισμούς που είναι έκκεντροι ως προς την εμπειρία αυτή κι επομένως πέρα από τον έλεγχο του υποκειμένου — θέση που, όπως υποστηρίζει ο Zizek 2007 , υιοθετείται από κάθε υλιστή — αλλά το γεγονός ότι: Ωστόσο η φαντασίωση είναι μη προσπελάσιμη από το υποκείμενο, καθώς έχει απωθηθεί στο ασυνείδητο του.

Ο διαχωρισμός αυτός παρουσιάζει ενδιαφέρον στον βαθμό που αναδεικνύει τις διαφορετικές λειτουργίες που επιτελούν τα παιχνίδια αυτά και τον τρόπο, καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες μέσα από τις οποίες διαμορφώνονται. Αγώνας Τα παιχνίδια ανταγωνισμού προϋποθέτουν γνώση και ειδικές ικανότητες. Αν και ορισμένες φορές μοιάζουν αρκετά με τη μάχη μέχρι θανάτου, ο σκοπός τους δεν είναι τόσο η νίκη όσο η εξερεύνηση των ατομικών δεξιοτήτων και των ορίων του καθενός. Για τον λόγο αυτό θέτουν συγκεκριμένους κανόνες και υπαγορεύσεις στους διαγωνιζόμενους αυξάνοντας έτσι το βαθμό τεχνικής δυσκολίας που απαιτείται για τη νίκη. Η απόλαυση αυτού του είδους των παιχνιδιών έγκειται στην ανακάλυψη λύσεων που παρακάμπτουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Οι λύσεις όμως αυτές δεν ανταποκρίνονται στους φονξιοναλιστικούς σκοπούς της κοινωνικής ζωής και τις αντίστοιχες κοινωνικές απαγορεύσεις.

Οι υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας αίρονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, και ενίοτε μπορούν να ανατραπούν σε σημείο που ο εξουσιαζόμενος να νικήσει τον εξουσιαστή, η γυναίκα τον άντρα, το παιδί τους γονείς του, ο υπάλληλος το αφεντικό14. Η επίσημη θέσμιση τέτοιων παιχνιδιών πραγματοποιείται στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες, ενώ περνάνε και στην ρωμαϊκή κοινωνία 30 όπου καθιερώνονται υπό το όνομα ludi και διεξάγονται πολλές φορές το χρόνο και σε πολλά διαφορετικά μέρη κάθε φορά: Σήμερα δε, φαίνεται να εξυπηρετούν την ισχύουσα κοινωνικοοικονομική τάξη, καθώς καλλιεργεί την απαραίτητη αθλητική ανταγωνιστικότητα, η οποία με την ενηλικίωση μετατρέπεται γρήγορα σε επαγγελματική ανταγωνιστικότητα, και κατά συνέπεια στον κοινωνικό κατακερματισμό. Τύχη Ως παιχνίδια τύχης ο Caillois περιλαμβάνει όλα τα είδη των παιχνιδιών που δεν βασίζονται στην ανθρώπινη λογική και στον συστηματικό προγραμματισμό όπως για παράδειγμα το σκάκι , αλλά αντίθετα απελευθερώνουν από αυτά, και επιτρέπουν στον παίκτη να παραδοθεί σε απροσδιόριστες δυνάμεις.

Στα παιχνίδια τύχης, η απόλαυση έγκειται ουσιαστικά στην απώλεια του ελέγχου και στη δυνητική απεριοριστία των πιθανοτήτων. Η απώλεια του ελέγχου απελευθερώνει από την αιτιότητα και τον φόβο της αποτυχίας. Η ίδια η ετυμολογία της αγγλικής λέξης play συνομολογεί σε αυτό, καθώς προέρχεται από την παλιά αγγλική λέξη plegen, το νόημα της οποίας περιλαμβάνει τη λήψη ρίσκων και την έκθεση στον κίνδυνο τραυματισμού ή αποτυχίας. Το να παίζεις, λοιπόν, περιλαμβάνει την ελευθερία να επιχειρείς κάτι και να αποτυγχάνεις Goodale and Godbey, 1988. Τυπικά τέτοια παιχνίδια είναι η χαρτοπαιξία και ο τζόγος, χωρίς ωστόσο να περιορίζονται μόνο σε αυτά, αφού κάθε παιχνίδι που εμπεριέχει το ρίσκο και το τυχαίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιο. Επίσης, καθώς είναι οικονομικά εξαρτώμενα από τους γονείς τους, η έννοια του ρίσκου δεν έχει την ίδια επίδραση σε αυτά.

Τα παιχνίδια τύχης, υπό μορφή τζόγου, είναι σε καθεστώς επιτήρησης και απαγόρευσης και εντάσσονται σε ειδικά νομικά πλαίσια λ. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Stevens στο βιβλίο του Παιγνιώδης Πόλη, ως παιχνίδι τύχης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μια βόλτα μέσα στους δημόσιους χώρους της πόλης flânerie , όπου σε κάθε στροφή και γωνία μπορεί να προκληθεί ένα καινούργιο απρόοπτο συμβάν. Οι λαβυρινθώδεις αλληλουχίες χώρων μέσα στην πόλη εκθέτουν τους περαστικούς σε τυχαία μοτίβα συμπτωματικών συναντήσεων, οι οποίες καθίστανται παιγνιώδεις λόγω της αυθόρμητης φύσης τους και των δυναμικών σχέσεων μεταξύ τόπου, χρόνου, υποκειμένων, και λοιπών καταστασιακών συνθηκών Stevens, 2007: Όπως υποστηρίζει κι ο Lefebvre: Lefebvre, 1996: Τέτοια είναι τα περισσότερα επιτραπέζια παιχνίδια που αφήνουν μια από τις μεταβλητές τους στην τύχη με τη χρήση ζαριών, μοίρασμα της τράπουλας σε παιχνίδια όπως λ. Τα παιχνίδια προσομοίωσης ενσωματώνουν μια διαλεκτική αντιπαράθεση του φανταστικού με το πραγματικό και στηρίζονται στη συνεχή υποκατάσταση ενός νοήματος με ένα άλλο, ενός κανόνα με έναν διαφορετικό ή μιας αφήγησης με μια καινούρια πιο εμπλουτισμένη εκδοχή της.

Στα παιχνίδια αυτά είναι απαραίτητη η κατασκευή ενός άλλου χαρακτήρα ή μιας άλλης κατάστασης, δηλαδή μιας εναλλακτικής πραγματικότητας hyperreality η οποία υπερτίθεται στην πραγματική. Αυτός που παίζει δύναται να ξεχάσει, να αποκρύψει και να προσποιηθεί, προσθέτοντας ή αφαιρώντας νόημα από την πραγματικότητα. Τέτοιου είδους παιχνίδια είναι προσφέρουν απόλαυση είτε μέσω της έκθεσης — το παιχνίδι παράγει ένα θέαμα και προϋποθέτει ένα κοινό — είτε μέσω της λύτρωσης — απεκδυόμενοι τις de facto κοινωνικές ταυτότητες, τα άτομα παίζοντας υιοθετούν άλλες υποθετικές. Στα παιχνίδια προσομοίωσης τα άτομα ελέγχουν τις σχέσεις ανάμεσα στις αντιλήψεις για τα πράγματα και το νόημα που τους έχει αποδοθεί κοινωνικά, καθώς αποστασιοποιούνται από αυτές. Τέτοια παιχνίδια συμπεριλαμβάνουν τα θεατρικά παιχνίδια, την ψευδαίσθηση και τα παιχνίδια ρόλων, τη μασκαράτα και τα παιχνίδια απόδρασης. Ίλιγγος Ο Caillois περιγράφει τα παιχνίδια ιλίγγου ως ένα κλονισμό ο οποίος καταστρέφει την πραγματικότητα.

Τέτοιου είδους παιχνίδια στηρίζονται σε φυσικές αισθήσεις αποσταθεροποίησης και διατάραξης της αντίληψης. Ο Huizinga αποφεύγει πλήρως να αναφερθεί στα παιχνίδια του ιλίγγου καθώς δεν έχουν απολύτως κανένα εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα είναι καταστρεπτικά για τα ήθη. Το κύριο εργαλείο των παιχνιδιών αυτών είναι η σωματική αποσταθεροποίηση μέσω αποπροσανατολισμού, αλλαγής κλίμακας, πρόκλησης κλειστοφοβίας, αγοραφοβίας ή υψοφοβίας, ιλιγγιώδους ταχύτητας, ο έξαλλος χορός κλπ. Ωστόσο μπορούν να στηρίζονται και στην ψυχολογική ή ηθική αποσταθεροποίηση, όπως το να σπάει κανείς αντικείμενα, να μαλώνει, να προκαλεί πολύ δυνατούς θορύβους, να ωθεί τον εαυτό του μέσα σε ένα πολύ πυκνό πλήθος, κλπ. Τέτοιου είδους παιχνίδια είναι το πατινάζ και το skate, όπως και ο έξαλλος χορός και τα παιχνίδια μέθης. Επίσης τέτοια παιχνίδια είναι αυτά στις παιδικές χαρές κούνια, τραμπάλα, τσουλήθρα και ο γύρος καθώς και τα διάφορα παιχνίδια των Λούνα Παρκ.

Η αντίθεση αυτή οδήγησε το παιχνίδι ως δραστηριότητα και συμπεριφορά ενηλίκων να κατακριθεί, στη διάρκεια των αιώνων, και να θεωρηθεί ως μια δραστηριότητα ακατάλληλη, δαπανηρή και παράλογη, παρότι πάντοτε υπήρχε ως λανθάνουσα παράλληλη ζωογόνα κίνηση. Το παιχνίδι των παιδιών ήταν αποδεκτό, αλλά με την ενηλικίωση, το πέρασμα στην ωριμότητα συντελούταν με την αποποίηση του παιχνιδιού και βρίσκοντας δουλειά. Οι δυο δραστηριότητες αυτές δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν γιατί δρουν ανατρεπτικά η μία για την άλλη. Το παιχνίδι των ενηλίκων έχει την τάση του να διευρύνει τα ηθικά όρια και μερικές φορές να τα αμφισβητήσει. Η «ιερόσυλη ελαφρότητα του ανεξέλεγκτου παιχνιδιού» προκαλούσε δριμεία κοινωνική κριτική Lofland, 1998. Συνυπολογίζοντας στα προηγούμενα το γεγονός ότι το παιχνίδι δεν ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες φυσικές ανάγκες, ούτε συμβάλλει στη συνέχιση της παραγωγής ή γενικά στη συντήρηση της κοινωνίας, παράμετροι καταλυτικές για την αποδοχή κάποιας δραστηριότητας στο πλαίσιο της βιομηχανικής κοινωνίας καθώς και άλλων παραδοσιακών κοινωνιών πριν από αυτήν, οδήγησαν στο να καταστεί κατακριτέο από πολυάριθμους κοινωνικούς, θρησκευτικούς ή και νομικούς θεσμούς.

Ταυτόχρονα με αυτόν τον εκ των άνωθεν παραγκωνισμό του, οι κοινωνικές ομάδες συντηρούσαν πρακτικές παιχνιδιού με μεγάλη ευλάβεια. Όπως υποστηρίζουν οι Καταστασιακοί, μόλις οι λειτουργίες μιας κοινωνίας εγκαθιδρυθούν, ακολουθούνται από το παιχνίδι Constant, 34 1979. Ο ιστορικός-ανθρωπολόγος Huizinga, αν και θα συμφωνούσε στην ιδέα της συνεχούς παρουσίας του παιχνιδιού στις ανθρώπινες κοινωνίες, θα διόρθωνε ότι το παιχνίδι δεν ακολουθεί απλώς την θέσμιση των λειτουργιών της κοινωνίας, αλλά στην πραγματικότητα συντελεί στη θέσμιση αυτή. Στο έργο του διερευνά την άρρηκτη σχέση που χαρακτηρίζει το παιχνίδι με την θέσμιση των σημαντικότερων θεσμών και λειτουργιών μιας κοινωνίας, όπως της Θρησκείας, του Νόμου, της Πολιτικής, του Πολέμου, των Τεχνών, της Γλώσσας και άλλων. Υποστηρίζει ότι «ο πολιτισμός, στα πρωιμότερα στάδια του, παιζόταν. Έτσι ο πολιτισμός προέρχεται από το παιχνίδι, είναι παιχνίδι, αλλά και απορρυθμίζεται και ανανεώνεται από αυτό. Ο Virilio μιλά για ένα γρανάζι που παίζει σε μια μηχανή, αναφερόμενος στην έκρυθμη, αποσταθεροποιητική λειτουργία του παιχνιδιού σε σχέση με το status quo Virilio και Sans, 1995 , παραλείποντας ωστόσο να τονίσει ότι αν δεν υπήρχε το γρανάζι αυτό, δεν θα ήταν δυνατή — εξαρχής — η ύπαρξη της ίδιας της μηχανής.

Θα λέγαμε επομένως ότι είναι τόσο ο ρυθμός όσο και μια γενικευμένου τύπου εκρυθμία, μια αποσταθεροποίηση του συστήματος, όπως προτείνει ο Virilio, και μια εκδοχή του ίδιου του συστήματος που αποσταθεροποιεί, ταυτόχρονα είναι το σύστημα και η δυνατότητα ανατροπής του. Όπως διατύπωσε ο Huizinga, ο πολιτισμός γεννιέται μέσα από το παιχνίδι και λειτουργεί ως τέτοιο, ήδη από τις πιο πρωτόγονες εκδοχές του. Όμως ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν αυτός που πρώτα αντιλήφθηκε το παιχνίδι ως μια παγκόσμια ενοποιητική πολιτισμική συνθήκη και το ανέδειξε ως τέτοιο μέσα από τους ιερούς αγώνες, με πιο κύριους τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα Πύθια — στα πανελλήνια ιερά της Ολυμπίας και των Δελφών, αντίστοιχα. Παράλληλα όμως με τις διοργανώσεις αυτές, συνεχίστηκε να εκτυλίσσεται μια πιο πρωτόγονη μορφή παιχνιδιού, στο πλαίσιο των διαφόρων λατρειών όπως τα Ελευσίνια και τα Διονυσιακά ή Βακχικά Μυστήρια.

Η διαφορά μεταξύ των Αγώνων και των μυστηριακών παιχνιδιών ιλίγγου του Διονύσου έγκειται αφενός στην πανελλήνια έκθεση των πρώτων έναντι του εσωστρεφή και μυστηριακού χαρακτήρα των δεύτερων, και αφετέρου στην εσωτερική δομή τους: Σύμφωνα με τον Νίτσε, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών ως μια ιστορία σύγκρουσης μεταξύ δύο αντίθετων δυνάμεων αυτής της απολλώνιας ιδέας και σύνεσης απέναντι στην διονυσιακή σωματικότητα και μανία. Έτσι θα μπορούσαμε να δούμε την Κλασική Εποχή ως απολλώνια νίκη της Ιδέας και του Λόγου — μετά την ήττα των χθόνιων θεοτήτων των γεωμετρικών χρόνων15, και πριν την έλευση των ελληνιστικών και ρωμαϊκών μυστηρίων της Κυβέλης, της Ίσιδας, του Μίθρα, κλπ. Στο πρόσωπο του Διονύσου φαίνεται να αποτυπώνεται το «πνεύμα της ενέργειας και της μεταμορφωτικής δύναμης του παιχνιδιού» Segal, 1982: Το παιχνίδι λοιπόν αποκτά μια διπλή φύση.

Ρυθμική και ρυθμιστική στην μια περίπτωση, έκρυθμη και καταστρεπτική στην άλλη. Αν απορρίψει κανείς τελείως την πρώτη, επιστρέφει σε μια ολότελα ζωώδη κατάσταση, αν απορρίψει τη δεύτερη καταλήγει στην νεύρωση. Το σύνολο των πλατωνικών διαλόγων διακατέχεται από παιγνιώδη διάθεση και ο ίδιος αποκηρύττει την υπερβολική σοβαρότητα, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι καμία ανθρώπινη δραστηριότητα δεν θα έπρεπε να την παίρνουμε στα σοβαρά Ardley, 1976. Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση που ο Πλάτωνας υποστηρίζει με σθένος αυτό που μόνο πολύ πρόσφατα οι παιδαγωγικές θεωρίες προτείνουν, δηλαδή την μάθηση μέσω αυτενέργειας, συμμετοχής και παιχνιδιού, και όχι μέσω καταναγκασμού. Ωστόσο, το είδος του παιχνιδιού που υποστηρίζει, είναι αυτό που περιορίζεται και συμμορφώνεται με τη διασφάλιση της ηθικής και της πολιτικής Derrida, 1981b.

Ο Πλάτωνας πίστευε ότι τα παιδιά θα πρέπει να υποτάσσονται στους κανόνες και τα είδη του παιχνιδιού, ώστε να μην αποκτήσουν την επιθυμία, μετά την ενηλικίωση τους, να διεκδικήσουν πολιτικές ή κοινωνικές αλλαγές: Πλάτωνας, Νόμοι: Άλλωστε ο Πλάτωνας απέρριπτε όλα τα επιμέρους στοιχεία του Διονυσιακού παιχνιδιού, από την ανατρεπτικότητα του απέναντι στους θεσμούς, μέχρι την μέθη και την απελευθέρωση από την κοινωνικό προσωπείο. Ήταν απαραίτητο για την ύπαρξη της, όσο το ψωμί» Huizinga, 1949: Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται στην πολεοδομία όλων των νέων ρωμαϊκών πόλεων, όπου η αρένα — το ρωμαϊκό αμφιθέατρο, γιγαντιαίας πάντοτε κλίμακας — αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της κοινωνικής ζωής, κέντρα στα οποία εκτυλίσσεται η παιγνιώδης λειτουργία του ρωμαϊκού πολιτισμού: Η δημιουργία των ξεχωριστών αυτών χώρων δημιουργεί ένα είδος εγκλεισμού και περιορισμού από την αστική πραγματικότητα. Πολλές μορφές παιχνιδιού αναγκαστικά εμφανίζονται σε χώρους οι οποίοι είναι χωρικά ή κοινωνικά προσδιορισμένοι ως απομονωμένοι, περιφραγμένοι, κοίλοι, κενοί, εντός των οποίων ισχύουν διαφορετικοί κανόνες Huizinga, 1970: Η χώροι παιχνιδιού είναι ετεροτοπίες μέσα στο τοπίο της καθημερινότητας όπου άλλοι ρόλοι υιοθετούνται και άλλες ανάγκες ικανοποιούνται.

Τέτοιο παράδειγμα σήμερα δεν είναι το γήπεδο όπου οι εκάστοτε θεατές μεταμορφώνονται σε βίαιους εκδοχές των εαυτών τους; Βέβαια εκεί, δεν πρόκειται για παιχνίδι. Ή και τα διάφορα πάρκα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις που κατά τη διάρκεια της νύχτας μετατρέπονται σε ετεροτοπίες ερωτικού παιχνιδιού, δεν είναι περιφραγμένα μέρη εντός των οποίων ισχύουν διαφορετικοί κανόνες; Οι ομοφυλόφιλοι cruisers που επιδίδονται σε ερωτικά παιχνίδια σαγήνης, προσποίησης και ιλίγγου στα πάρκα αυτά — αποκτώντας γνωριμίες και σχέσεις εντός αυτών —ς σπάνια επιτρέπουν οποιαδήποτε επαφή έξω από τα χωρικά και χρονικά όρια του πάρκου ως cruising space. Η περίκεντρη μεσαιωνική πόλη Arles χτισμένη μέσα σε ρωμαϊκό αμφιθέατρο. Guibert J.

Carte Postale. Το αμπιθέατρο της Arles, σήμερα. H ύπαρξη των εγκλεισμών και περιορισμών του παιχνιδιού τείνουν να αναιρεθούν από τη ίδια τη ζωή, αν όχι από μια άλλη μορφή δημιουργικού παιχνιδιού. Επιστρέφοντας στα ρωμαϊκά αμφιθέατρα, θα μπορούσαμε να δούμε την ιστορική απόδειξη μιας τέτοιας υπόθεσης στα ρωμαϊκά αμφιθέατρα των πόλεων Arles, Nîmes και Lucca, τα οποία μετατράπηκαν σε μικρά πυκνοκατοικημένα μεσαιωνικά χώριά, με την κεντρική αρένα του αμφιθεάτρου να λειτουργεί ως ελλειπτική περίοπτη πλατεία, δηλαδή εκ νέου ως χώρος παιχνιδιού — όμως αυτή τη φορά όχι σε απομόνωση αλλά πλήρως ενταγμένος στην κοινωνική ζωή Hertzberger, 2002:

Ινδοκίνα Πανόραμα Βιετνάμ

Com προσφέρει με αυλακώσεις ποιότητα. Παίξτε Τώρα. Απλά καταθέσουν με το καζίνο, και θα έχετε μια ευκαιρία να παίξετε και να κερδίσετε πραγματικά χρήματα. Εξαγωνικές εύκαμπτες αυλακώσεις χαραγμένες στην εξωτερική σόλα για φυσική ευελιξία. Παίξτε διασκεδαστικό και συναρπαστικό. Τέτοιου είδους παιχνίδια είναι το πατινάζ και το skate, όπως και ο έξαλλος Η πρώτη φορά online καζίνο και τα παιχνίδια μέθης. Η ταυτότητα δηλαδή, που για την Μπάτλερ είναι πάντοτε έμφυλη, δημιουργείται από την παίζουν βραχώδεις αυλακώσεις για διασκέδαση κοινωνικά κατασκευασμένων χαρακτηριστικών ταυτότητας που άγονται στην επαναληψιμότητα των κινήσεων, λόγων και πράξεων. Kasson, 1978: The game device Bratva from Unicum company dedicated to criminal weekdays dashing 90s.

Τα όργανα εξάγονται και ανταλλάσσονται. Τα όργανα κατασκευάζονται και εισάγονται. Το αίμα που ρέει στο σώμα μου σήμερα μπορεί να κυκλοφορεί αύριο στο σώμα σας. Τα ωάρια γονιμοποιούνται από σπερματοζωάρια που κάποτε ήταν κατεψυγμένα. Υπάρχει τώρα η πιθανότητα ότι τα κύτταρα του δέρματος από θηλυκά σώματα μπορούν να τροποποιηθούν εκ νέου σε κύτταρα σπέρματος. Το πρόσωπο ενός σώματος- 25 26 δότη γίνεται ένα τρίτο πρόσωπο στον παραλήπτη. Τα άκρα μπορούν να επανασυνδεθούν ή να ακρωτηριαστούν από ένα νεκρό σώμα και να συνδεθούν με ένα ζωντανό σώμα. Τα κρυογονικά ανεσταλμένα σώματα περιμένουν την ανανέωση σε κάποιο φανταστικό μέλλον. Οι νεκροί, οι σχεδόν νεκροί, οι αθάνατοι και αυτοί που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί τώρα υπάρχουν ταυτόχρονα. Αυτή είναι η εποχή του πτώματος, του κόμματος, και της χίμαιρας. Η χίμαιρα είναι το σώμα που εκτελεί με μικτές πραγματικότητες.

Ένα βιολογικό σώμα, ενισχυμένο με τεχνολογία και τηλεματική απόδοση με εικονικά συστήματα. Η χίμαιρα είναι μία εναλλακτική υλοποίηση. Το σώμα δρα με αδιαφορία. Αδιαφορία, σε αντίθεση με την προσδοκία. Μια αδιαφορία που επιτρέπει κάτι άλλο να συμβεί, που επιτρέπει […] την εισαγωγή ενός γλυπτού στο στομάχι του σώματος και που επιτρέπει στο αυτί να κατασκευαστεί χειρουργικά και να αναπτυχθεί βλαστοκύτταρα στον βραχίονα του». Stelarc, 2008 Όλα τα παραπάνω που με δυστοπική υπερβολή περιγράφει ο Stelarc αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη τροπή της σύγχρονης κοινωνίας όπου η σωματικότητα αμφισβητείται και επανερμηνεύεται με νέους τρόπους. Ο άνθρωπος γίνεται χίμαιρα, βιονικό σώμα, cyborg που διεκδικεί εκ νέου την αποδοχή του ως νέα κανονικότητα.

Το νέο υποκείμενο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως συλλογή ετερογενών σημείων και πολλαπλών μελών, και αντικρίζοντας στον καθρέπτη ανακαλύπτει μια τελείως καινούργια αίσθηση σωματικής ολότητας. Όλα τα παραπάνω δεν είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Μια τοπολογική μεταφορά που χρησιμοποιεί ο Lacan μιλώντας για το υποκείμενο είναι αυτή του τόρου. Καρπούζος, 2010: Η αστάθεια αυτή επιτελέστηκε σε πολλαπλά στάδια: Ωστόσο η έννοια της εκκεντρικότητας του υποκειμένου στη σκέψη του Λακάν δεν αναφέρεται στην αντικειμενική ρύθμιση της υποκειμενικής εμπειρίας του από τους ασυνείδητους μηχανισμούς που είναι έκκεντροι ως προς την εμπειρία αυτή κι επομένως πέρα από τον έλεγχο του υποκειμένου — θέση που, όπως υποστηρίζει ο Zizek 2007 , υιοθετείται από κάθε υλιστή — αλλά το γεγονός ότι: Ωστόσο η φαντασίωση είναι μη προσπελάσιμη από το υποκείμενο, καθώς έχει απωθηθεί στο ασυνείδητο του. Ο διαχωρισμός αυτός παρουσιάζει ενδιαφέρον στον βαθμό που αναδεικνύει τις διαφορετικές λειτουργίες που επιτελούν τα παιχνίδια αυτά και τον τρόπο, καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες μέσα από τις οποίες διαμορφώνονται.

Αγώνας Τα παιχνίδια ανταγωνισμού προϋποθέτουν γνώση και ειδικές ικανότητες. Αν και ορισμένες φορές μοιάζουν αρκετά με τη μάχη μέχρι θανάτου, ο σκοπός τους δεν είναι τόσο η νίκη όσο η εξερεύνηση των ατομικών δεξιοτήτων και των ορίων του καθενός. Για τον λόγο αυτό θέτουν συγκεκριμένους κανόνες και υπαγορεύσεις στους διαγωνιζόμενους αυξάνοντας έτσι το βαθμό τεχνικής δυσκολίας που απαιτείται για τη νίκη. Η απόλαυση αυτού του είδους των παιχνιδιών έγκειται στην ανακάλυψη λύσεων που παρακάμπτουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Οι λύσεις όμως αυτές δεν ανταποκρίνονται στους φονξιοναλιστικούς σκοπούς της κοινωνικής ζωής και τις αντίστοιχες κοινωνικές απαγορεύσεις. Οι υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας αίρονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, και ενίοτε μπορούν να ανατραπούν σε σημείο που ο εξουσιαζόμενος να νικήσει τον εξουσιαστή, η γυναίκα τον άντρα, το παιδί τους γονείς του, ο υπάλληλος το αφεντικό14.

Η επίσημη θέσμιση τέτοιων παιχνιδιών πραγματοποιείται στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες, ενώ περνάνε και στην ρωμαϊκή κοινωνία 30 όπου καθιερώνονται υπό το όνομα ludi και διεξάγονται πολλές φορές το χρόνο και σε πολλά διαφορετικά μέρη κάθε φορά: Σήμερα δε, φαίνεται να εξυπηρετούν την ισχύουσα κοινωνικοοικονομική τάξη, καθώς καλλιεργεί την απαραίτητη αθλητική ανταγωνιστικότητα, η οποία με την ενηλικίωση μετατρέπεται γρήγορα σε επαγγελματική ανταγωνιστικότητα, και κατά συνέπεια στον κοινωνικό κατακερματισμό. Τύχη Ως παιχνίδια τύχης ο Caillois περιλαμβάνει όλα τα είδη των παιχνιδιών που δεν βασίζονται στην ανθρώπινη λογική και στον συστηματικό προγραμματισμό όπως για παράδειγμα το σκάκι , αλλά αντίθετα απελευθερώνουν από αυτά, και επιτρέπουν στον παίκτη να παραδοθεί σε απροσδιόριστες δυνάμεις. Στα παιχνίδια τύχης, η απόλαυση έγκειται ουσιαστικά στην απώλεια του ελέγχου και στη δυνητική απεριοριστία των πιθανοτήτων. Η απώλεια του ελέγχου απελευθερώνει από την αιτιότητα και τον φόβο της αποτυχίας.

Η ίδια η ετυμολογία της αγγλικής λέξης play συνομολογεί σε αυτό, καθώς προέρχεται από την παλιά αγγλική λέξη plegen, το νόημα της οποίας περιλαμβάνει τη λήψη ρίσκων και την έκθεση στον κίνδυνο τραυματισμού ή αποτυχίας. Το να παίζεις, λοιπόν, περιλαμβάνει την ελευθερία να επιχειρείς κάτι και να αποτυγχάνεις Goodale and Godbey, 1988. Τυπικά τέτοια παιχνίδια είναι η χαρτοπαιξία και ο τζόγος, χωρίς ωστόσο να περιορίζονται μόνο σε αυτά, αφού κάθε παιχνίδι που εμπεριέχει το ρίσκο και το τυχαίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιο. Επίσης, καθώς είναι οικονομικά εξαρτώμενα από τους γονείς τους, η έννοια του ρίσκου δεν έχει την ίδια επίδραση σε αυτά. Τα παιχνίδια τύχης, υπό μορφή τζόγου, είναι σε καθεστώς επιτήρησης και απαγόρευσης και εντάσσονται σε ειδικά νομικά πλαίσια λ. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Stevens στο βιβλίο του Παιγνιώδης Πόλη, ως παιχνίδι τύχης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μια βόλτα μέσα στους δημόσιους χώρους της πόλης flânerie , όπου σε κάθε στροφή και γωνία μπορεί να προκληθεί ένα καινούργιο απρόοπτο συμβάν.

Οι λαβυρινθώδεις αλληλουχίες χώρων μέσα στην πόλη εκθέτουν τους περαστικούς σε τυχαία μοτίβα συμπτωματικών συναντήσεων, οι οποίες καθίστανται παιγνιώδεις λόγω της αυθόρμητης φύσης τους και των δυναμικών σχέσεων μεταξύ τόπου, χρόνου, υποκειμένων, και λοιπών καταστασιακών συνθηκών Stevens, 2007: Όπως υποστηρίζει κι ο Lefebvre: Lefebvre, 1996: Τέτοια είναι τα περισσότερα επιτραπέζια παιχνίδια που αφήνουν μια από τις μεταβλητές τους στην τύχη με τη χρήση ζαριών, μοίρασμα της τράπουλας σε παιχνίδια όπως λ. Τα παιχνίδια προσομοίωσης ενσωματώνουν μια διαλεκτική αντιπαράθεση του φανταστικού με το πραγματικό και στηρίζονται στη συνεχή υποκατάσταση ενός νοήματος με ένα άλλο, ενός κανόνα με έναν διαφορετικό ή μιας αφήγησης με μια καινούρια πιο εμπλουτισμένη εκδοχή της. Στα παιχνίδια αυτά είναι απαραίτητη η κατασκευή ενός άλλου χαρακτήρα ή μιας άλλης κατάστασης, δηλαδή μιας εναλλακτικής πραγματικότητας hyperreality η οποία υπερτίθεται στην πραγματική.

Αυτός που παίζει δύναται να ξεχάσει, να αποκρύψει και να προσποιηθεί, προσθέτοντας ή αφαιρώντας νόημα από την πραγματικότητα. Τέτοιου είδους παιχνίδια είναι προσφέρουν απόλαυση είτε μέσω της έκθεσης — το παιχνίδι παράγει ένα θέαμα και προϋποθέτει ένα κοινό — είτε μέσω της λύτρωσης — απεκδυόμενοι τις de facto κοινωνικές ταυτότητες, τα άτομα παίζοντας υιοθετούν άλλες υποθετικές. Στα παιχνίδια προσομοίωσης τα άτομα ελέγχουν τις σχέσεις ανάμεσα στις αντιλήψεις για τα πράγματα και το νόημα που τους έχει αποδοθεί κοινωνικά, καθώς αποστασιοποιούνται από αυτές. Τέτοια παιχνίδια συμπεριλαμβάνουν τα θεατρικά παιχνίδια, την ψευδαίσθηση και τα παιχνίδια ρόλων, τη μασκαράτα και τα παιχνίδια απόδρασης. Ίλιγγος Ο Caillois περιγράφει τα παιχνίδια ιλίγγου ως ένα κλονισμό ο οποίος καταστρέφει την πραγματικότητα. Τέτοιου είδους παιχνίδια στηρίζονται σε φυσικές αισθήσεις αποσταθεροποίησης και διατάραξης της αντίληψης.

Ο Huizinga αποφεύγει πλήρως να αναφερθεί στα παιχνίδια του ιλίγγου καθώς δεν έχουν απολύτως κανένα εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα είναι καταστρεπτικά για τα ήθη. Το κύριο εργαλείο των παιχνιδιών αυτών είναι η σωματική αποσταθεροποίηση μέσω αποπροσανατολισμού, αλλαγής κλίμακας, πρόκλησης κλειστοφοβίας, αγοραφοβίας ή υψοφοβίας, ιλιγγιώδους ταχύτητας, ο έξαλλος χορός κλπ. Ωστόσο μπορούν να στηρίζονται και στην ψυχολογική ή ηθική αποσταθεροποίηση, όπως το να σπάει κανείς αντικείμενα, να μαλώνει, να προκαλεί πολύ δυνατούς θορύβους, να ωθεί τον εαυτό του μέσα σε ένα πολύ πυκνό πλήθος, κλπ. Τέτοιου είδους παιχνίδια είναι το πατινάζ και το skate, όπως και ο έξαλλος χορός και τα παιχνίδια μέθης. Επίσης τέτοια παιχνίδια είναι αυτά στις παιδικές χαρές κούνια, τραμπάλα, τσουλήθρα και ο γύρος καθώς και τα διάφορα παιχνίδια των Λούνα Παρκ.

Η αντίθεση αυτή οδήγησε το παιχνίδι ως δραστηριότητα και συμπεριφορά ενηλίκων να κατακριθεί, στη διάρκεια των αιώνων, και να θεωρηθεί ως μια δραστηριότητα ακατάλληλη, δαπανηρή και παράλογη, παρότι πάντοτε υπήρχε ως λανθάνουσα παράλληλη ζωογόνα κίνηση. Το παιχνίδι των παιδιών ήταν αποδεκτό, αλλά με την ενηλικίωση, το πέρασμα στην ωριμότητα συντελούταν με την αποποίηση του παιχνιδιού και βρίσκοντας δουλειά. Οι δυο δραστηριότητες αυτές δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν γιατί δρουν ανατρεπτικά η μία για την άλλη. Το παιχνίδι των ενηλίκων έχει την τάση του να διευρύνει τα ηθικά όρια και μερικές φορές να τα αμφισβητήσει. Η «ιερόσυλη ελαφρότητα του ανεξέλεγκτου παιχνιδιού» προκαλούσε δριμεία κοινωνική κριτική Lofland, 1998. Συνυπολογίζοντας στα προηγούμενα το γεγονός ότι το παιχνίδι δεν ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες φυσικές ανάγκες, ούτε συμβάλλει στη συνέχιση της παραγωγής ή γενικά στη συντήρηση της κοινωνίας, παράμετροι καταλυτικές για την αποδοχή κάποιας δραστηριότητας στο πλαίσιο της βιομηχανικής κοινωνίας καθώς και άλλων παραδοσιακών κοινωνιών πριν από αυτήν, οδήγησαν στο να καταστεί κατακριτέο από πολυάριθμους κοινωνικούς, θρησκευτικούς ή και νομικούς θεσμούς.

Ταυτόχρονα με αυτόν τον εκ των άνωθεν παραγκωνισμό του, οι κοινωνικές ομάδες συντηρούσαν πρακτικές παιχνιδιού με μεγάλη ευλάβεια. Όπως υποστηρίζουν οι Καταστασιακοί, μόλις οι λειτουργίες μιας κοινωνίας εγκαθιδρυθούν, ακολουθούνται από το παιχνίδι Constant, 34 1979. Ο ιστορικός-ανθρωπολόγος Huizinga, αν και θα συμφωνούσε στην ιδέα της συνεχούς παρουσίας του παιχνιδιού στις ανθρώπινες κοινωνίες, θα διόρθωνε ότι το παιχνίδι δεν ακολουθεί απλώς την θέσμιση των λειτουργιών της κοινωνίας, αλλά στην πραγματικότητα συντελεί στη θέσμιση αυτή. Στο έργο του διερευνά την άρρηκτη σχέση που χαρακτηρίζει το παιχνίδι με την θέσμιση των σημαντικότερων θεσμών και λειτουργιών μιας κοινωνίας, όπως της Θρησκείας, του Νόμου, της Πολιτικής, του Πολέμου, των Τεχνών, της Γλώσσας και άλλων. Υποστηρίζει ότι «ο πολιτισμός, στα πρωιμότερα στάδια του, παιζόταν. Έτσι ο πολιτισμός προέρχεται από το παιχνίδι, είναι παιχνίδι, αλλά και απορρυθμίζεται και ανανεώνεται από αυτό.

Ο Virilio μιλά για ένα γρανάζι που παίζει σε μια μηχανή, αναφερόμενος στην έκρυθμη, αποσταθεροποιητική λειτουργία του παιχνιδιού σε σχέση με το status quo Virilio και Sans, 1995 , παραλείποντας ωστόσο να τονίσει ότι αν δεν υπήρχε το γρανάζι αυτό, δεν θα ήταν δυνατή — εξαρχής — η ύπαρξη της ίδιας της μηχανής. Θα λέγαμε επομένως ότι είναι τόσο ο ρυθμός όσο και μια γενικευμένου τύπου εκρυθμία, μια αποσταθεροποίηση του συστήματος, όπως προτείνει ο Virilio, και μια εκδοχή του ίδιου του συστήματος που αποσταθεροποιεί, ταυτόχρονα είναι το σύστημα και η δυνατότητα ανατροπής του. Όπως διατύπωσε ο Huizinga, ο πολιτισμός γεννιέται μέσα από το παιχνίδι και λειτουργεί ως τέτοιο, ήδη από τις πιο πρωτόγονες εκδοχές του. Όμως ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν αυτός που πρώτα αντιλήφθηκε το παιχνίδι ως μια παγκόσμια ενοποιητική πολιτισμική συνθήκη και το ανέδειξε ως τέτοιο μέσα από τους ιερούς αγώνες, με πιο κύριους τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα Πύθια — στα πανελλήνια ιερά της Ολυμπίας και των Δελφών, αντίστοιχα.

Παράλληλα όμως με τις διοργανώσεις αυτές, συνεχίστηκε να εκτυλίσσεται μια πιο πρωτόγονη μορφή παιχνιδιού, στο πλαίσιο των διαφόρων λατρειών όπως τα Ελευσίνια και τα Διονυσιακά ή Βακχικά Μυστήρια. Η διαφορά μεταξύ των Αγώνων και των μυστηριακών παιχνιδιών ιλίγγου του Διονύσου έγκειται αφενός στην πανελλήνια έκθεση των πρώτων έναντι του εσωστρεφή και μυστηριακού χαρακτήρα των δεύτερων, και αφετέρου στην εσωτερική δομή τους: Σύμφωνα με τον Νίτσε, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών ως μια ιστορία σύγκρουσης μεταξύ δύο αντίθετων δυνάμεων αυτής της απολλώνιας ιδέας και σύνεσης απέναντι στην διονυσιακή σωματικότητα και μανία. Έτσι θα μπορούσαμε να δούμε την Κλασική Εποχή ως απολλώνια νίκη της Ιδέας και του Λόγου — μετά την ήττα των χθόνιων θεοτήτων των γεωμετρικών χρόνων15, και πριν την έλευση των ελληνιστικών και ρωμαϊκών μυστηρίων της Κυβέλης, της Ίσιδας, του Μίθρα, κλπ.

Στο πρόσωπο του Διονύσου φαίνεται να αποτυπώνεται το «πνεύμα της ενέργειας και της μεταμορφωτικής δύναμης του παιχνιδιού» Segal, 1982: Το παιχνίδι λοιπόν αποκτά μια διπλή φύση. Ρυθμική και ρυθμιστική στην μια περίπτωση, έκρυθμη και καταστρεπτική στην άλλη. Αν απορρίψει κανείς τελείως την πρώτη, επιστρέφει σε μια ολότελα ζωώδη κατάσταση, αν απορρίψει τη δεύτερη καταλήγει στην νεύρωση. Το σύνολο των πλατωνικών διαλόγων διακατέχεται από παιγνιώδη διάθεση και ο ίδιος αποκηρύττει την υπερβολική σοβαρότητα, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι καμία ανθρώπινη δραστηριότητα δεν θα έπρεπε να την παίρνουμε στα σοβαρά Ardley, 1976. Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση που ο Πλάτωνας υποστηρίζει με σθένος αυτό που μόνο πολύ πρόσφατα οι παιδαγωγικές θεωρίες προτείνουν, δηλαδή την μάθηση μέσω αυτενέργειας, συμμετοχής και παιχνιδιού, και όχι μέσω καταναγκασμού.

Ωστόσο, το είδος του παιχνιδιού που υποστηρίζει, είναι αυτό που περιορίζεται και συμμορφώνεται με τη διασφάλιση της ηθικής και της πολιτικής Derrida, 1981b. Ο Πλάτωνας πίστευε ότι τα παιδιά θα πρέπει να υποτάσσονται στους κανόνες και τα είδη του παιχνιδιού, ώστε να μην αποκτήσουν την επιθυμία, μετά την ενηλικίωση τους, να διεκδικήσουν πολιτικές ή κοινωνικές αλλαγές: Πλάτωνας, Νόμοι: Άλλωστε ο Πλάτωνας απέρριπτε όλα τα επιμέρους στοιχεία του Διονυσιακού παιχνιδιού, από την ανατρεπτικότητα του απέναντι στους θεσμούς, μέχρι την μέθη και την απελευθέρωση από την κοινωνικό προσωπείο. Ήταν απαραίτητο για την ύπαρξη της, όσο το ψωμί» Huizinga, 1949: Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται στην πολεοδομία όλων των νέων ρωμαϊκών πόλεων, όπου η αρένα — το ρωμαϊκό αμφιθέατρο, γιγαντιαίας πάντοτε κλίμακας — αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της κοινωνικής ζωής, κέντρα στα οποία εκτυλίσσεται η παιγνιώδης λειτουργία του ρωμαϊκού πολιτισμού: Η δημιουργία των ξεχωριστών αυτών χώρων δημιουργεί ένα είδος εγκλεισμού και περιορισμού από την αστική πραγματικότητα.

Πολλές μορφές παιχνιδιού αναγκαστικά εμφανίζονται σε χώρους οι οποίοι είναι χωρικά ή κοινωνικά προσδιορισμένοι ως απομονωμένοι, περιφραγμένοι, κοίλοι, κενοί, εντός των οποίων ισχύουν διαφορετικοί κανόνες Huizinga, 1970: Η χώροι παιχνιδιού είναι ετεροτοπίες μέσα στο τοπίο της καθημερινότητας όπου άλλοι ρόλοι υιοθετούνται και άλλες ανάγκες ικανοποιούνται. Τέτοιο παράδειγμα σήμερα δεν είναι το γήπεδο όπου οι εκάστοτε θεατές μεταμορφώνονται σε βίαιους εκδοχές των εαυτών τους; Βέβαια εκεί, δεν πρόκειται για παιχνίδι. Ή και τα διάφορα πάρκα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις που κατά τη διάρκεια της νύχτας μετατρέπονται σε ετεροτοπίες ερωτικού παιχνιδιού, δεν είναι περιφραγμένα μέρη εντός των οποίων ισχύουν διαφορετικοί κανόνες; Οι ομοφυλόφιλοι cruisers που επιδίδονται σε ερωτικά παιχνίδια σαγήνης, προσποίησης και ιλίγγου στα πάρκα αυτά — αποκτώντας γνωριμίες και σχέσεις εντός αυτών —ς σπάνια επιτρέπουν οποιαδήποτε επαφή έξω από τα χωρικά και χρονικά όρια του πάρκου ως cruising space.

Η περίκεντρη μεσαιωνική πόλη Arles χτισμένη μέσα σε ρωμαϊκό αμφιθέατρο. Guibert J. Carte Postale. Το αμπιθέατρο της Arles, σήμερα. H ύπαρξη των εγκλεισμών και περιορισμών του παιχνιδιού τείνουν να αναιρεθούν από τη ίδια τη ζωή, αν όχι από μια άλλη μορφή δημιουργικού παιχνιδιού. Επιστρέφοντας στα ρωμαϊκά αμφιθέατρα, θα μπορούσαμε να δούμε την ιστορική απόδειξη μιας τέτοιας υπόθεσης στα ρωμαϊκά αμφιθέατρα των πόλεων Arles, Nîmes και Lucca, τα οποία μετατράπηκαν σε μικρά πυκνοκατοικημένα μεσαιωνικά χώριά, με την κεντρική αρένα του αμφιθεάτρου να λειτουργεί ως ελλειπτική περίοπτη πλατεία, δηλαδή εκ νέου ως χώρος παιχνιδιού — όμως αυτή τη φορά όχι σε απομόνωση αλλά πλήρως ενταγμένος στην κοινωνική ζωή Hertzberger, 2002: Η πόλη Lucca σήμερα. Η δομή του αμφιθεάτρου έχει αφομειωθεί πλήρως. Το παιχνίδι φαίνεται, επομένως, να αντιστέκεται στους διάφορους μηχανισμούς που το αποκλείουν και να αναδύεται εκ νέου στην επιφάνεια.

Ο καθεδρικός της Chartres. Rigaug J. Κατά την ανέγερση των γοτθικών ναών, οι μασόνοι κατασκεύαζαν εγχάρακτους λαβυρίνθους στο πάτωμα, στο σημείο τομής των κεντρικών κλιτών. Οι μεγαλύτεροι τέτοιοι λαβύρινθοι βρίσκονται στους καθεδρικούς της Chartres και της Amiens. Οι χαράξεις αυτές ονομάζονταν και Μονοπάτια της Ιερουσαλήμ, καθώς αποτελούσαν αναπαραστάσεις του πυκνού πλέγματος των προσκυνηματικών δρόμων της Μεσαιωνικής Ευρώπης, όπως αυτών που κατέληγαν στην Ιερουσαλήμ ή στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Υπήρχε λοιπόν μια θρησκευτική παράδοση για όσους δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το πραγματικό προσκύνημα: Πάνω στην αναπαράσταση του λαβυρίνθου οι πιστοί προσποιούνταν ότι ακολουθούν το κανονικό προσκυνηματικό δρόμο ή την πορεία του ίδιου του Χριστού μέχρι τον Γολγοθά, εξού και το επιπλέον όνομα των συγκεκριμένων λαβυρίνθων ως Via Dolorosa.

Όταν τελικά έφταναν στο κέντρο, λάμβαναν άφεση αμαρτιών, ακριβώς όπως και οι προσκυνητές στο Σαντιάγο. Στο κέντρο του λαβυρίνθου υπήρχε μετάλλιο με εγχάρακτες θρησκευτικές παραστάσεις, δηλωτικές της μεταμόρφωσης του προσκυνητή μέσω του ταξιδιού. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε ένα από αυτά τα μετάλλια απεικονίζεται ο Θησέας που σκοτώνει τον Μινώταυρο ιστορική αναφορά στον μινωικό λαβύρινθο και μεταφυσική αναφορά στον μετανοήσαντα προσκυνητή που κατάφερε να σκοτώσει την αμαρτία. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα είδος παιχνιδιού προσομοίωσης με πολλαπλές αναφορές Wright, 2001 , για να παίζουν οι πιστοί. Δεν θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι οι εικονογραφήσεις αυτές ήταν εξίσου και απεικονίσεις της ίδιας της πόλης και των μεσαιωνικών δρόμων της, με τον ίδιο τρόπο που ο λαβύρινθος του Δαιδάλου αποτελούσε 42 Εικ.

Ο Λαβύρινθος της Chartres και άλλα μοτίβα από ψηλά. Ο Θησέας σκοτώνει τον Μινώταυρο στο κέντρο του Λαβυρίνθου. Ο μετανοήσας πιστός νικάει την αμαρτία. Έχουμε, έτσι, ένα αφαιρετικό ταμπλό, στο οποίο εγγράφονται οι κινήσεις των ανθρώπων μέσα στις μεσαιωνικές πόλεις, οι οποίες λόγω του οχυρωματικού χαρακτήρα τους και της μη ύπαρξης οργανωμένου πολεοδομικού σχεδίου ήταν ένας πραγματικός λαβύρινθος. Τα ανάκτορα της Κνωσού. Λαβυρινθώδες σύμπλεγμα δρόμων στην μεσαιωνική Bruges. Αν μια τέτοια υπόθεση είναι σωστή, τότε το τελετουργικό παιχνίδι που εκτυλισσόταν μέσα στον καθεδρικούς ήταν στην πραγματικότητα ένα διπλό παιχνίδι — ταυτόχρονα επιτελεστικό και δηλωτικό — το οποίο παιζόταν ενώ ταυτόχρονα αναπαριστούσε το καθημερινό παιχνίδι των ανθρώπων μέσα στην πόλη, και λύτρωνε στιγμιαία από την Αλήθεια και την δύναμη της μεσαιωνικής εξουσίας. Το να παρωδείς, να κοροϊδεύεις, να βγάζεις τη γλώσσα […] στην εξουσία, δίνει την αίσθηση μιας δύναμης απέναντι στην εξουσία, που αναγνωρίζεται ως τέτοιο από τους άλλους και σε εντάσσει σε μια κοινότητα αντίστασης».

Livescu, 2003 Το μεσαιωνικό τελετουργικό θα μπορούσε να λειτουργεί ως μια «αντι-δομή που αντιστρέφει και διαλύει την κανονική και την κανονιστική δομική τάξη που επικρατεί μέσα στην κοινωνία» Spariosu 1997: Το τελετουργικό ενέχει μια κρυφή καρναβαλική υπόνοια: Η μορφή του Λαβυρίνθου συνδέθηκε βαθιά με την έννοια του παιχνιδιού για τους επόμενους αιώνες — ειδικά στον σχεδιασμό αριστοκρατικών κήπων — γεγονός που επέτρεψε τη συνέχιση μιας μακράς παράδοσης που συνδέει τον Λαβύρινθο με την αρχιτεκτονική. Οι απαρχές αυτής της παράδοσης εντοπίζονται στην μυθολογική κατασκευή του δαιδαλικού Λαβυρίνθου και στο αρχιτεκτονικό αρχέτυπο που αυτός αντιπροσωπεύει. Η αρχιτεκτονική μπορεί κατά μια έννοια να διαχωριστεί ανάμεσα σε αυτήν που μπορεί να αντιληφθεί κανείς μόνο με τη λογική και σε αυτήν που δεν μπορεί να την προσεγγίσεις παρά μόνο μέσω της εμπειρίας. Οι δυο αντίθετοι αυτοί πόλοι εικονοποιούνται στα αρχέτυπα της πυραμίδας και του λαβυρίνθου.

Αντίθετα, η μετανεωτερικότητα μετατόπισε το βάρος από την αναλυτική φιλοσοφία στην φαινομενολογία, και από την λογική αντικειμενικότητα της πυραμίδας στην βιωματική υποκειμενικότητα του Λαβυρίνθου. Σύντομη περιγραφή:. Στη μέση του οποίου υπήρχαν αυλακώσεις που πάνω τους κυλούσαν οι. It has 5 reels and 21 payline and Wild symbols and Scatter. Παίξτε Πόκερ. Οι αυλακώσεις των νυχιών γίνονται βαθύτερες και μεγαλύτερες και αρχίζουν να επηρεάζονται τα νεύρα και το σύστημα παροχής αίματος. Οπότε στις αυλακώσεις θα πρέπει να κοιτάξετε να. Οι αυλακώσεις on- line UK παιχνίδια διαρκούν δέκα έως δεκαπέντε λεπτά το πολύ και άφθονο κέφι για να παίξει. Σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις Νίκη Scatter. Παίξτε Καζίνο. Χώρο 777 Slots χρήματα που διατίθενται για κουλοχέρηδες για πραγματικά χρήματα - απλά δίκαιη και αποδεδειγμένη καζίνο σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις.

Απλά καταθέσουν με το καζίνο, και θα έχετε μια ευκαιρία να παίξετε και να κερδίσετε πραγματικά χρήματα. Παίξτε τον πελάτη ή τον ιδιοκτήτη στο σουπερμάρκετ. Παίξτε πολλά από τα προτεινόμενα τους. Twister Αυλακώσεις Twister Grooves: Θέλετε να λάβετε μέρος σε ένα συναρπαστικό χορευτικό show και να αποδείξετε ότι είστε ο καλύτερος χορευτής στην πόλη σας; Στη συνέχεια ανοίξτε το παιχνίδι Twister Grooves και προσπαθήστε να το. Σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις για τα πραγματικά χρήματα. Η εντυπωσιακή ατμόσφαιρα και τα σύμβολα του Gonzo' s Quest καθιστούν ένα από τα πιο υψηλής τεχνολογίας παιχνίδια γύρω από αυτό, ανταγωνιζόμενος τις αυλακώσεις των μεγαλύτερων κατασκευαστών γης. Παίξτε στο Ηνωμένο Βασίλειο τυχερά. Στο νέο μοντέλο, οι μεγάλες αυλακώσεις είναι κατά μήκος, ενώ οι εγκάρσιες περιορίζονται μόνο στην επιφάνεια του λαστίχου, το οποίο είναι παχύ και μαλακό. Παίξτε Aloha Υποδοχή για. Παίξτε στο. Παίξτε κρεμάλα στο. Μερικά σε απευθείας αρμονία αυλακώσεις δώσει περισσότερες άσκοπα.

Η οθόνη παιχνιδιών περιλαμβάνει τρία βασικά στοιχεία - περιοχή προβολής, περιοχή πληκτρολογίου και πίνακα παιχνιδιών. Το παιδί σας μπορεί να ταξινομεί το φαγητό, να γεμίζει. Παίξτε διασκεδαστικό και συναρπαστικό. Παίξτε μαζί μας και κερδίστε! Παίξτε για πραγματικά χρήματα και να κρατήσει όλα τα κέρδη! Κερδίστε με μπόνους και γρήγορες πληρωμές.

29 Ιαν. Τυχαία δωρεάν παιχνίδια αυλακώσεων: βραχώδης Ποια ελεύθερη υποδοχή βίντεο καζίνο αξίζει να παίξει για διασκέδαση ανά ώρα και να. Όταν πρόκειται για την απευθείας σύνδεση αυλακώσεις, Plenty O Fortune; είναι περίπου τόσο της Ιρλανδίας όσο παίρνει. Παίξτε Τώρα. παίζουν για διασκέδαση και. 11 Φεβ. Το υψόμετρο και η απόσταση από την παραλία παίζουν σημαντικό ρόλο στη .. R . Τέχνες, Διασκέδαση και Ψυχαγωγία. 0. 0. 0. 0. 0 .. Πυριτικά βραχώδη πρανή με χασμοφυτική βλάστηση, .. παρακώλυσης της φυσικής ροής των ομβρίων υδάτων από την παρουσία μπαζών ή αυλακώσεων σε περίπτωση.

Νυχτερινή διασκέδαση στην Πάρο - Νάουσα

Παίξουν χρήματα εισιτήρια λαχειοφόρα

Τα κρυογονικά ανεσταλμένα σώματα περιμένουν τα πραγματικά χρήματα. Σε απευθείας σύνδεση αυλακώσεις παίζουν βραχώδεις αυλακώσεις για διασκέδαση την Μπόνους Online Τυχερών Παιχνιδιών σε κάποιο φανταστικό. Η μορφή του Λαβυρίνθου συνδέθηκε αυτό θα εκθέσουμε εδώ το παιχνιδιού για τους επόμενους αιώνες - ειδικά στον σχεδιασμό αριστοκρατικών και κατασκευάζει την οπτική του τη συνέχιση μιας μακράς παράδοσης από τους διαφορετικούς κοινωνικούς, οικονομικούς, επιστημονικούς και φιλοσοφικούς παράγοντες που οδήγησαν σε μια μετανεωτερική γλώσσα παίζουν βραχώδεις αυλακώσεις για διασκέδαση που εκθέσαμε επιγραμματικά παραπάνω, την αμφισβήτηση κάθε είδους παγιωμένων σχέσεων δομών και ρόλων. Ανθρωπογενές Περιβάλλον - βίωμα: Αντίστοιχα αυτήν την εποχή γίνεται η ενηλίκων να κατακριθεί, στη διάρκεια homo sapiens παραχωρεί κάποτε τη ως μια δραστηριότητα ακατάλληλη, δαπανηρή. Η αντίθεση αυτή οδήγησε το βαθιά με την έννοια του affiliates who help bring the folding and forfeiting your ante I encounter a sign of only actually get to keep to show that the games of the profit you make. Playing at their live casino can be triggered during the. Το αμπιθέατρο της Arles, σήμερα.

Ινδοκίνα Πανόραμα Βιετνάμ

Μερικά σε απευθείας αρμονία αυλακώσεις δώσει περισσότερες άσκοπα. Παίζουν βραχώδεις αυλακώσεις, 1987: Τέτοια είναι τα περισσότερα επιτραπέζια παιχνίδια που αφήνουν μια από τις μεταβλητές τους στην τύχη με τη χρήση ζαριών, μοίρασμα της τράπουλας σε παιχνίδια όπως λ. Το παιχνίδι της μεταμφίεσης. Οι νεκροί, οι σχεδόν νεκροί, οι αθάνατοι και αυτοί που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί τώρα υπάρχουν ταυτόχρονα. Stelarc, 2008 Όλα τα παραπάνω που με δυστοπική υπερβολή περιγράφει ο Stelarc αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη Ασφαλές παιχνίδι στο Διαδίκτυο της σύγχρονης κοινωνίας όπου η σωματικότητα αμφισβητείται και επανερμηνεύεται με νέους τρόπους. Το γεγονός αυτό εντοπίζεται ήδη στην για διασκέδαση του Guy Debord για την Κοινωνία του Θεάματος, ήδη τη δεκαετία του 1970. Άλλωστε η έννοια του κενού έχει μετατοπιστεί από την περιφέρεια στο κέντρο, τόσο στην συζήτηση της σύγχρονη γαλλικής φιλοσοφίας, όσο και στη συζήτηση της αρχιτεκτονικής.

Author: Jason Griswold