Ο άνθρωπος επιτέθηκε από τους γείτονες αφού κέρδισε μεγάλο σε μια σε απευθείας σύνδεση χαρτοπαικτική

Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε. Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά. Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.

Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της. Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Οι γυναίκες σπάνια πεθαίνουν ειρηνικά. Είδα στήθη βγαλμένα με μαχαιριές, γεννητικά όργανα ξεριζωμένα με ένα παλούκι, σπασμένους αυχένες με χτυπήματα σφυριών.

Οι «πολιτικοί κρατούμενοι» παλεύουν όπως μπορούν για να επιβιώσουν, κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να αποκτήσουν λίγο παραπανίσιο καλαμπόκι και χοιρινό λίπος. Είναι αδιανόητο να δραπετεύσεις από ένα στρατόπεδο. Ο φρουρός που συλλαμβάνει έναν φυγάδα μπορεί να ελπίζει ότι θα μπει στο Κόμμα και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο. Ορισμένοι υποχρεώνουν τους κρατούμενους να σκαρφαλώνουν στο συρματόπλεγμα. Ύστερα τους πυροβολούν και παριστάνουν πως δήθεν τους συνέλαβαν. Εκτός από τους φρουρούς, σκυλιά επιτηρούν τους πολιτικούς κατάδικους. Τα τρομερά αυτά ζώα, άριστα εκπαιδευμένα, τα χρησιμοποιούν σαν μηχανές θανάτωσης. Τον Ιούλιο του 1988, στο στρατόπεδο 13, δύο κρατούμενοι δέχτηκαν επίθεση σκύλων. Το μόνο που έμεινε από τα κορμιά τους ήταν τα κόκαλα. Το 1991 επίσης, δύο δεκαπεντάχρονα αγόρια καταβροχθίστηκαν από αυτά τα σκυλιά. Ο Αν βεβαιώνει ότι είχε ακούσει μια συζήτηση ανάμεσα στον διοικητή της φρουράς και δύο άλλα μέλη του προσωπικού φύλαξης του στρατοπέδου 13, όπου γινόταν λόγος για πρακτικές που πιστευόταν ότι είχαν εφαρμοστεί μονάχα στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης.

Οι καπνοί που είδες προέρχονται από την καύση των οστών των καταδίκων. Πιθανόν να σου φυτέψουν μια σφαίρα στο κεφάλι». Κι άλλοι φρουροί του είχαν μιλήσει για πειράματα που γίνονταν στο στρατόπεδο, όπως π. Τώρα πια έχουν γίνει αληθινοί εξπέρ. Ο δυστυχής χάνει τότε τη μνήμη του. Παίρνουν μερικούς μισοπεθαμένους και τους κάνουν ζωντανούς στόχους για ασκήσεις σκοποβολής. Το Κοράκι έρχεται στο στρατόπεδο μια φορά το μήνα και παίρνει 40-50 άτομα, κανείς δεν ξέρει για πού…» Σε όλες τις περιπτώσεις οι συλλήψεις πραγματοποιούνται διακριτικά, χωρίς νομικές διαδικασίες, έτσι ώστε ούτε οι συγγενείς ούτε οι γείτονες το αντιλαμβάνονται. Όταν ανακαλύπτουν την εξαφάνιση, αποφεύγουν να θέσουν ερωτήσεις από φόβο μην τυχόν μπλέξουν και οι ίδιοι. Ύστερα από αυτές τις φρικιαστικές καταστάσεις, με δυσκολία τολμάει κανείς να αναφερθεί στην ύπαρξη στρατοπέδων Βορειοκορεατών υλοτόμων στη Σιβηρία, μετά το 1967, παρά τις σκληρές συνθήκες εργασίας, την ανεπάρκεια τροφής, την επιτήρηση από ένοπλους φρουρούς, τα μπουντρούμια για όποιον δεν έχει πείρα του τι σημαίνει πειθαρχία αλά βορειοκορεατικά, κ.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, χάρη στη μαρτυρία αρκετών υλοτόμων που δραπέτευσαν και με τη βοήθεια του Σεργκέι Κοβαλιόφ, υπεύθυνου μιας επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα που είχε συστήσει ο Μπορίς Γιέλτσιν, οι συνθήκες ζωής αυτών των μεταναστών-εργατών ειδικού καθεστώτος βελτιώθηκαν και δεν υπάγονται πια στον αποκλειστικό έλεγχο των βορειοκορεατικών αρχών. Ας σταθούμε μια στιγμή. Όπως και για τις εκκαθαρίσεις στους κόλπους του Κόμματος, έτσι και εδώ η έρευνα αφορά μια τάξη μεγέθους. Στα 10. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το σύνολο των κρατουμένων στα βορειοκορεατικά στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι της τάξης των 200. Αν πολλαπλασιάσουμε αυτό το νούμερο επί 45 περίοδος 1953-1998 , καταλήγουμε σε περίπου 1,5 εκατομμύριο νεκρούς για τους οποίους ο βορειοκορεατικός κομμουνισμός είναι άμεσα υπεύθυνος. Η Βόρειος Κορέα είναι μια χώρα όπου δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα ατομικής επιλογής και προσωπικής αυτονομίας. Και ένα συνηθισμένο σύνθημα στη Βόρειο Κορέα επιτάσσει: Είναι αυτό το κείμενο, και όχι το Σύνταγμα, που σήμερα ακόμη ρυθμίζει την καθημερινή ζωή των Βορειοκορεατών.

Ας αρκεστούμε, έτσι, για να πάρουμε μια γεύση, στην παράθεση του άρθρου 3: Ήδη από το 1945 εμφανίστηκε ένα Γραφείο Κοινωνικής Ασφάλειας δηλαδή μια υπηρεσία επιφορτισμένη, στο κοινωνικό επίπεδο, με τον έλεγχο του πληθυσμού , το 1975 μια Εθνική Επιτροπή Λογοκρισίας η οποία, προφανώς, προϋπήρχε από καιρό και το 1977 μια «Νομική Επιτροπή της Σοσιαλιστικής Ζωής» 335. Όσο για την πολιτική αστυνομία, συγκροτηθηκε το 1973 σε ένα «Υπουργείο εθνικής πολιτικής προστασίας», το οποίο σήμερα έχει ξαναβαπτιστεί σε «Υπηρεσία εθνικής ασφαλείας», διαιρεμένη σε διάφορα γραφεία το γραφείο αρ. Μία φορά την εβδομάδα, κάθε γραφείο «συγκαλείται» σε συνεδρία κατήχησης, και μία φορά την εβδομάδα, παρομοίως, το κάθε γραφείο συνέρχεται σε συνεδρίαση αυτοκριτικής, η οποία στη Βόρειο Κορέα ονομάζεται «απολογισμός ζωής». Ο καθένας οφείλει να κατηγορηθεί για τουλάχιστον ένα πολιτικό ολίσθημα και ο καθένας οφείλει να απευθύνει τουλάχιστον δύο κατηγορίες σε αυτούς που συναναστρέφεται καθημερινά.

Βέβαια τα κομματικά στελέχη είναι ασφαλώς προνομιούχα σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά τρόφιμα κ. Κατοικούν συγκεντρωμένοι σε μια συγκεκριμένη συνοικία και ανέχονται την παρακολούθηση των τηλεφωνικών τους — και όχι μόνο — συζητήσεων, καθώς και την εξακρίβωση του περιεχομένου των κασετών, ήχου και εικόνας, που κατέχουν με το πρόσχημα της «επισκευής» ή της «επέμβασηςλόγω διαρροής φυσικού αερίου». Ωστόσο, όλοι οι Βορειοκορεάτες έχουν πρόσβαση μονάχα στα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πράγμα που επιτυγχάνεται με ένα σύστημα προκαθορισμένου μπλοκαρίσματος των συσκευών τους. Οι μετακινήσεις υπόκεινται στην έγκριση των τοπικών αρχών και των μονάδων εργασίας. Το δικαίωμα κατοικίας στην Πυονγυάνγκ, πρωτεύουσα και βιτρί- να του βορειοκορεατικού σοσιαλισμού είναι, όπως και σε πολλά άλλα κομμουνιστικά κράτη, αυστηρά ελεγχόμενο. Ο εγκλεισμός μπορεί εξίσου να είναι πνευματικός, κι αυτό δεν είναι μικρότερο κακό. Αναφερθήκαμε ήδη στην αρχή αυτής της μελέτης στον αποκλεισμό της Βορείου Κορέας ως μεθοδολογικού εμποδίου: Όμως ο αποκλεισμός από τον εξωτερικό κόσμο, ενισχυόμενος από μια μόνιμη ιδεολογική βία που δεν έχει πουθενά το ταίρι της, αποτελεί αναντίρρητα μέρος των εγκλημάτων του βορειοκορεατικού κομμουνισμού.

Από τη άλλη, οι αυτόμολοι που καταφέρνουν να διαπεράσουν τα δίχτυα του καθεστώτος είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της εξαιρετικής ικανότητας αντίστασης του ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, οι πολέμιοι του ολοκληρωτισμού επισημαίνουν ότι υπάρχουν πάντα περιθώρια για αντίσταση και ότι ο ολοκληρωτισμός στον οποίο στοχεύει ο «Μεγάλος Αδελφός» δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Σε ό,τι αφορά τη Βόρειο Κορέα, η ροή της προπαγάνδας ακολουθεί δύο άξονες. Έναν άξονα κλασικά μαρξιστικό-λενινιστικό: Ωστόσο, η επαγρύπνηση κατά του ιμπεριαλιστικού εχθρού πρέπει να διατηρείται πόσο μάλλον, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς σήμερα, όταν πολλοί «σύντροφοι» στο εξωτερικό έχουν πια συνθηκολογήσει. Ο άλλος άξονας είναι του εθνικού, αρχαϊκού τύπου: Έτσι, στις 24 Νοεμβρίου 1996, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της χώρας διαβεβαίωνε ότι την ώρα που ο Κιμ Γιονγκ Ιλ επιθεωρούσε μονάδες του βορειοκορεατικού στρατού στο Παν Μουν Γιον 336 , η περιοχή τυλίχτηκε σε μια απρόσμενη όσο και πυκνή ομίχλη.

Το παραπάνω αποτελεί ένα μονάχα παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Έτσι, ο υπ. Τότε η βροχή και ο άνεμος κόπασαν, τα σύννεφα απομακρύνθηκαν και ο ήλιος άρχισε να λάμπει… Στα τηλεγραφήματα του εν λόγω πρακτορείου γινόταν επίσης λόγος για «μια σειρά ανεξήγητων φαινομένων που είχαν συμβεέ σε ολόκληρη την Κορέα όταν πλησίαζε η τρίτη επέτειος του θανάτου του Μεγάλου Ηγέτη […]. Ο σκοτεινός ουρανός φωτίστηκε ξαφνικά στην επαρχία του Κουμτσόν […] και τρεις ομάδες από κόκκινα σύννεφα κατευθύνθηκαν προς την Πυονγυάνγκ… Κατά τις 8: Βοηθούσης της γραφειοκρατίας, καταρτίστηκαν τουλάχιστον 51 κατηγορίες που καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό το βιοτικό, κοινωνικό και πολιτικό μέλλον των πολιτών. Βέβαια το «φακέλωμα» παραμένει ακόμη πολύπλοκο μια και, εκτός από αυτές τις «τάξεις», οι μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν με ιδιαίτερο ζήλο ορισμένες «κατηγορίες» που αντιπροσωπεύονται στην τάδε ή στη δείνα τάξη, προπάντων όσους έχουν έρθει από το εξωτερικό, άσχετα αν ήταν μόνιμοι κάτοικοι ή απλοί επισκέπτες.

Διακρίνουμε λοιπόν μια «κεντρική» τάξη, «πυρήνα» της κοινωνίας, μια «αμφιλεγόμενη» και μια «εχθρική» τάξη, η οποία αντιπροσωπεύει περί το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας. Έτσι, το βορειοκορεατικά κομμουνιστικό σύστημα εφαρμόζει με αυτές τις διακρίσεις ένα είδος απαρτχάιντ: Κι αν είναι αλήθεια πως για τη μαρξιστική-λενινιστική σκέψη οι διακρίσεις λόγω κοινωνικής προέλευσης έχουν κάποιο νόημα, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να δικαιώσει τις βιολογικές διακρίσεις βάσει της ίδιας θεωρίας. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι αδιάψευστα: Δεν τους επιτρέπεται να κατοικούν στην πρωτεύουσα. Μέχρι πρόσφατα, μεταφέρονταν στα προάστια της Πυονγυάνγκ, έτσι ώστε τα υγιή μέλη των οικογενειών τους να δύνανται να τα επισκέπτονται. Σήμερα, εκτοπίζονται σε απομακρυσμένα μέρη, στα βουνά ή στα νησιά της Κίτρινης Θάλασσας. Δυο τόποι εξορίας έχουν εντοπισθεί με βεβαιότητα: Οι διακρίσεις σε βάρος των ατόμων με ειδικές ανάγκες οξύνθηκαν τον τελευταίο καιρό με την επέκταση αυτής της πολιτικής του αποκλεισμού και σε άλλες μεγάλες πόλεις: Νάμπο, Κεσόνγκ, Σονγκζίν.

Παράλληλα με τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι νάνοι διώκονται συστηματικά, συλλαμβάνονται και στέλνονται σε στρατόπεδα όπου όχι μονάχα είναι απομονωμένοι αλλά τους απαγορεύεται να κάνουν παιδιά. Μετά από τον πόλεμο περί τα 700 άτομα πέρασαν στο Νότο, αλλά πιστεύεται ότι αρκετές χιλιάδες έχουν διασχίσει τα κινεζικά σύνορα. Αγνοώντας τι συμβαίνει στο εξωτερικό, αυστηρά ελεγχόμενοι, οι Βορειοκορεάτες που περνούν λαθραία τα σύνορα είναι ακόμη πολύ λίγοι. Το 1997 υπολογίζεται ότι αυτομόλησαν στο Νότο περί τα 100 άτομα, ένας αριθμός ξεκάθαρα μεγαλύτερος από το μέσο όρο των προηγούμενων δεκαετιών. Κατά κανόνα οι υποψήφιοι για παράνομη αυτομόληση έφευγαν υπό την απειλή κάποιας κύρωσης ή όταν τους δινόταν η ευκαιρία για ταξίδι στο εξωτερικό. Έτσι βρίσκουμε αρκετούς διπλωμάτες ή υψηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς ανάμεσα στους πολιτικούς φυγάδες. Τον Φεβρουάριο του 1977, ο ιδεολογικός υπεύθυνος του Κόμματος Χουάνγκ Ζιανγκ Γιοπ κατέφυγε στην πρεσβεία της Νότιας Κορέας στο Πεκίνο κι ύστερα μετέβη στη Σεούλ, Ο πρεσβευτής στην Αίγυπτο, που κατέφυγε στα Ηνωμένα Έθνη τον Αύγουστο του 1997, είχε λόγους να φοβάται για το πολιτικό του μέλλον: Ο Κο Γιουνγκ Χουάν, ο διπλωμάτης της πρεσβείας της Βόρειας Κορέας στο Ζαΐρ, που ήδη προαναφέρθηκε, φοβόταν τη σύλληψή του: Διέφυγε μόλις πληροφορήθηκε την άφιξη πρακτόρων της Κρατικής Ασφάλειας στην πρεσβεία, λίγες μέρες αργότερα.

Σύμφωνα με τα λόγια του κάθε απόπειρα διαφυγής η οποία αποκαλυπτόταν πριν τεθεί σε εφαρμογή οδηγούσε τον δράστη σε σύλληψη και κατόπιν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ακόμη χειρότερα: Στο αεροδρόμιο παριστάνουν ότι πρόκειται τάχα για κάποιο αυτοκινητικό ή άλλο ατύχημα. Οι απλοί πολίτες που δεν πετυχαίνουν να διαφύγουν δεν έχουν καλύτερη μοίρα. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές στον γαλλικό Τύπο 340 , οι φυγάδες εκτελούνται, αφού πρώτα υποστούν εξαιρετικά εξευτελιστική μεταχείριση: Οι αστυνομικοί που συλλαμβάνουν τους επίδοξους φυγάδες τούς περνούν ένα σύρμα στα μάγουλα ή στη μύτη, ως σε προδότες του έθνους που τόλμησαν να εγκαταλείψουν τη μητέρα-πατρίδα. Μόλις τους στείλουν πίσω, εκτελούνται. Οι οικογένειες τους εκτοπίζονται σε στρατόπεδα εργασίας».

Για παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 1996, δολοφονήθηκε ο πολιτιστικός ακόλουθος της Νότιας Κορέας στο Βλαδιβοστόκ. Η Ιαπωνία υποπτεύεται επίσης τους Βορειοκορεάτες για την απαγωγή καμιά εικοσαριά Ιαπωνίδων που υποχρεώθηκαν στη συνέχεια να συνεργαστούν στην εκπαίδευση κατασκόπων ή τρομοκρατών. Μια ακόμη διένεξη σοβεί μεταξύ Ιαπωνίας και Βορείου Κορέας σχετικά με την τύχη εκατοντάδων Ιαπωνίδων που εγκαταστάθηκαν στη Βόρειο Κορέα μετά το 1959 μαζί με τους Κορεάτες συζύγους τους. Η βορειοκορεατική κυβέρνηση χρησιμοποιεί αυτές τις γυναίκες υποσχόμενη την αναχώρησή τους προκειμένου να αποσπά την ιαπωνική βοήθεια σε τρόφιμα. Τα τηλεγραφήματα των ειδησεογραφικών πρακτορείων δεν αναφέρουν πόσα κιλά ρύζι αξίζει, στα μάτια των ιθυνόντων της Βορείου Κορέας, η απελευθέρωση μιας Ιαπωνίδας. Η Διεθνής Αμνηστία και η Διεθνής Εταιρία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλες οργανώσεις, έχουν ασχοληθεί με αυτές τις περιπτώσεις.

Η απαγωγή Νοτιοκορεατών ψαράδων είναι μια ακόμη συνήθης πρακτική. Μεταξύ 1955 και 1995, δεν έχουν πάψει τα επεισόδια. Η νοτιοκορεατική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι περισσότεροι από 400 ψαράδες μέχρι σήμερα φέρονται αγνοούμενοι. Κάμποσοι επιβάτες και μέλη του πληρώματος ενός αεροσκάφους που έπεσε θύμα αεροπειρατείας το 1969, και οι οποίοι ποτέ δεν επιστράφηκαν στην κυβέρνηση του Νότου, ένας Νοτιοκορεάτης διπλωμάτης που απήχθη στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1979, ένας πάστορας, ο αιδεσιμότατος Αν Σουνγκ Ουν, που απήχθη στην Κίνα και οδηγήθηκε στη Βόρειο Κορέα τον Ιούλιο του 1995, αποτελούν παραδείγματα Νοτιοκορεατών πολιτών θυμάτων των βορειοκορεατικών βιαιοτήτων σε ξένα εδάφη. Εδώ και πολύ καιρό μέτρια, χειροτέρεψε τα τελευταία χρόνια σε σημείο που οι βορειοκορεατικές αρχές, παρά το ιερότατο δόγμα της αυτάρκειας, να αναγκαστούν να κάνουν έκκληση στη διεθνή βοήθεια. Η σοδειά του 1997 κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα. Η Βόρειος Κορέα επικαλείται στα διαβήματά της προς το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Διατροφής του ΟΗΕ, αλλά επίσης και ενώπιον των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, διάφορες φυσικές καταστροφές πλημμύρες το 1994 και 1995, ξηρασία και παλιρροϊκά κύματα το 1997.

Οι αιτίες αυτής της έλλειψης τροφίμων είναι στην πραγματικότητα συνδεδεμένες με τις δομικές δυσκολίες, τις εγγενείς σε κάθε σχεδιασμένη και συγκεντρωτική σοσιαλιστική γεωργία. Χοντρά λάθη όπως η αποψίλωση ολόκληρων λόφων, η βιαστική κατασκευή αναβαθμίδων για καλλιέργειες από αμφιβόλου ικανότητας συνεργεία, με διαταγές της κορυφής του Κόμματος, έπαιξαν επίσης το ρόλο τους στις καταστροφές που προκάλεσαν οι πλημμύρες. Η Ρωσία και η Κίνα στο εξής είναι αποφασισμένες να εμπορεύονται σύμφωνα με τους νόμους της διεθνούς αγοράς. Η έλλειψη ισχυρού νομίσματος βαραίνει λοιπόν πάνω στη βορειοκορεατική κυβέρνηση, η οποία με πολύ μεγάλες δυσκολίες αγοράζει γεωργικά μηχανήματα, λιπάσματα και καύσιμα. Η έλλειψη τροφίμων κρατάει καλά. Mάλιστα σε ορισμένες περιοχές δικαιούμαστε να μιλάμε για λιμό. Η Βόρειος Κορέα αντιμετωπίζει σήμερα έναν τρομερό λιμό και η διακοπή της διεθνούς βοήθειας θα οδηγούσε πιθανόν σε ανυπολόγιστες και επικίνδυνες εξελίξεις για τη σταθερότητα της χερσονήσου και την ειρήνη στην Άπω Ανατολή.

Πάντως ο γιγαντιαίος βορειοκορεατικός στρατός τρέφεται καλά και κατασκευάζει ολοένα και πιο σύγχρονους πυραύλους. Δεν έχουμε στην ουσία κανένα αριθμητικό δεδομένο σχετικά με τα θύματα αυτής της ανεπάρκειας τροφίμων μονάχα ενδείξεις που διοχετεύουν οι ίδιοι οι Βορειοκορεάτες για το ποσοστό των παιδιών που παρουσιάζουν σημάδια κακής διατροφής. Οι διατροφολόγοι του Παγκοσμίου Προγράμματος Διατροφής πραγματοποίησαν μελέτη σε ένα δείγμα — 4. Ωστόσο, τόσο η εν λόγω έλλειψη τροφίμων όσο και ο λιμός, που συνδέονται στενά με τις πολιτικές επιλογές του βορειοκορεατικού καθεστώτος, καταπολεμήθηκαν και περιορίστηκαν χάρη στις προσπάθειες του «ιμπεριαλιστικού» κόσμου που παρέχει αφειδώς τόνους δημητριακών στη — Βόρειο Κορέα. Αν είχε αφεθεί έρμαιο στις ενέργειες του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο βορειοκορεατικός πληθυσμός θα είχε πληγεί πράγματι από έναν αληθινό λιμό με τρομακτικές συνέπειες.

Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι οι συνέπειες της ανεπάρκειας τροφίμων είναι υπαρκτές αλλά κυρίως έμμεσες και μεταφράζονται προπάντων σε μια αυξανόμενη ευπάθεια σε διάφορες ασθένειες. Συμπερασματικά, δικαιούμαστε να μιλάμε για μερικές εκατοντάδες χιλιάάδες θύματα της έλλειψης τροφίμων, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη τις προσπάθειες της βορειοκορεατικής κυβέρνησης να διεκτραγωδήσει με κάθε τρόπο την κατάσταση, ακολουθώντας το παράδειγμα των Σοβιετικών που είχαν συστήσει, τον Ιούλιο του 1921 μια «επιτροπή βοήθειας για τους πεινασμένους» η οποία έκανε εκκλήσεις στην καλής θέληση των αστών του δυτικού κόσμου. Επίσης, εξ αιτίας λόγων που έχουν να κάνουν με τον απομονωτισμό του καθεστώτος. Πώς να αποτιμηθεί η επιρροή μιας προπαγάνδας τόσο ηλίθιας όσο και μόνιμης; Πώς να μετρηθεί η απουσία ελευθεριών των συγκεντρώσεων, της έκφρασης, της μετακίνησης κ. Μια αρχαιοσταλινική εξαίρεση.

Πάει καλά — όμως αυτό το μουσείο του κομμουνισμού, αυτό το ασιατικό μουσείο αλά Μαντάμ Τυσσώ, είναι ακόμα ζωντανό… Με κάθε επιφύλαξη λοιπόν μπορούμε να προσθέσουμε στους 100. Σε αυτό τον τομέα είναι που λείπουν περισσότερο τα στοιχεία σήμερα. Ωστόσο, επειδή ακριβώς η κατάσταση επιδεινώνεται, τα δεδομένα πιθανόν να αλλάξουν προσεχώς πολύ δραματικά. Έστω κι αν αρκεστουμε σε 500. Δεν πρέπει ποτέ να τους υποτιμήσουμε. Αν δεν θέσουμε και δεν κατανοήσουμε από τώρα το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο, θα κάνουμε πολύ σοβαρά λάθη». Αλλά ναι, σίγουρα, αν λάβουμε υπόψη μας — εξαιρούμενου του εμφυλίου πολέμου — το σύνολο των βίαιων θανάτων που μπορούν να αποδοθούν στο καθεστώς: Ναι, ακόμη περισσότερο αν υπολογίσει κανείς τους 20. Ναι, τελικά, αν εξετάσουμε τις σχεδόν γενοκτονικές διαστάσεις των απωλειών των Θιβετιανών: Η χωρίς περιστροφές δήλωση του Ντενγκ Χσιαο- πίνγκ, ότι η σφαγή της πλατείας Τιεν Ανμέν τον Ιούνιο του 1989 περίπου χίλιοι νεκροί ήταν στην πραγματικότητα ασήμαντη σε σύγκριση με ό,τι είχε γνωρίσει η Κίνα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, συνιστούσε μια έμμεση ομολογία.

Και δεν μπορεί κανείς να αποφανθεί αν αυτές οι σφαγές αποτελούσαν τις θλιβερές συνέπειες ενός σκληρού εμφυλίου δεν επρόκειτο στην κυριολεξία για εμφύλιο, αφού το καθεστώς είχε σταθεροποιηθεί ήδη από το 1950 ή τη φυσιολογική συνέχεια μιας σκοτεινής ιστορίας: Ωστόσο, δεν είχαν ούτε τον γενικευμένο ούτε τον συστηματικό και προσχεδιασμένο χαρακτήρα των μαοϊκών φρικαλεοτήτων, μολονότι και εκείνη η στιγμή της ιστορίας της Κίνας ήταν εξαιρετικά δραματική, Η μελέτη του κινεζικού κομμουνισμού έχει διπλό ενδιαφέρον. Από το 1949, το καθεστώς του Πεκίνου κυβερνούσε περίπου τα δύο τρίτα των πληθυσμών που ζούσαν κάτω από την κόκκινη σημαία. Μετά την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ 1991 και την αποκομμουνιστικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης, πρόκειται για τα εννέα δέκατα- είναι σχεδόν προφανές ότι η τύχη των διάσπαρτων υπολειμμάτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» εξαρτάται από τη μοίρα του κομμουνισμού στην Κίνα.

Άλλωστε η Κίνα παίζει το ρόλο μιας «δεύτερης Ρώμης» του μαρξισμού-λενινισμού, ανοιχτά μετά από τη σινοσοβιετική ρήξη του 1960, και στην πράξη από την περίοδο της εγκατάστασης στην «απελευθερωμένη ζώνη» του Γιανάν 1935-1947 , μετά τη Μεγάλη Πορεία: Και όσο και αν το καθεστώς του Κιμ Ιλ Σουνγκ είχε προηγηθεί του θριάμβου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας ΚΚΚ και οφείλει την ύπαρξή του στη σοβιετική κατοχή, η επιβίωσή του οφείλεται στην επέμβαση Νοέμβριος 1950 ενός εκατομμυρίου ενόπλων «εθελοντών» Κινέζων, στη διάρκεια του πολέμου της Κορέας. Τα χαρακτηριστικά της καταστολής στη Βόρειο Κορέα χρωστούν πολλά στο σταλινικό «μοντέλο», αλλά ο δυνάστης της Πυονγυάνγκ κράτησε από το μαοϊσμό που μετά το Γιανάν συγχωνεύεται ολοκληρωτικά με τον κινεζικό κομμουνισμό τη «γραμμή της μάζας» πλαισίωση και κινητοποίηση εξαιρετικά προωθημένες και σταθερές του συνόλου του πληθυσμού και τη λογική της συνέπεια: Ο Κιμ παραφράζει τον Μάο όταν διαβεβαιώνει: Η κινεζική επίδραση είναι ακόμη πιο κραυγαλέα στα ασιατικά κομμουνιστικά καθεστώτα τα μεταγενέστερα του 1949.

Κυρίως μετά τη δημοσίευση των Απομνημονευμάτων του Βιετναμέζου ηγετικού στελέχους Χόανγκ Βαν Χόαν, που είχε καταφύγει στο Πεκίνο 4 , είναι γνωστό ότι, από το 1950 μέχρι τις συμφωνίες της Γενεύης 1954 , πολλοί Κινέζοι σύμβουλοι πλαισίωναν τα στρατεύματα και τη διοίκηση του Βιετ-μινχ, και ότι 30. Μπορέσαμε να διαπαιδαγωγηθούμε χάρη στη στρατιωτική σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ. Αυτός ήταν ο σημαντικός παράγοντας που καθόρισε την ωριμότητα του στρατού μας και συνέβαλε στις διαδοχικές μας νίκες» 5. Η γραμμή της μάζας και η αναμόρφωση τοποθετήθηκαν στο κέντρο του πολιτικού συστήματος. Όσο για την Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ 1975-1979 , βοηθήθηκε και αυτή έντονα από το Πεκίνο και προσπάθησε να επιτύχει αυτό που ο ίδιος ο Μάο παρέλειψε, επαναλαμβάνοντας ιδιαίτερα τον βολονταριστικό μύθο του Μεγάλου Άλματος προς τα εμπρός. Όλα αυτά τα καθεστώτα, όπως και εκείνο του Μάο, ήταν έντονα σημαδεμένα από την πολεμική καταγωγή τους γεγονός λιγότερο αισθητό στη Βόρειο Κορέα, παρόλο που ο Κιμ καυχιόταν για τα υποτιθέμενα ανδραγαθήματά του στο αντάρτικο κατά των Ιαπώνων , η οποία επεκτάθηκε σε μια διαρκή στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας λιγότερο αισθητή στην Κίνα όπου δεν συνιστά «μετωπική γραμμή».

Εντυπωσιάζει το ότι η κεντρική θέση που κατείχε η πολιτική αστυνομία στο σοβιετικό σύστημα, στους ασιατικούς κομμουνισμούς ανατίθεται περισσότερο στο στρατό, ο οποίος συχνά επιφορτίζεται απευθείας με κατασταλτικά καθήκοντα. Κι όμως η βία η οποία είχε αναχθεί σε σύστημα σύγχρονης βασιλείας υπερβαίνει κατά πολύ μια εθνική παράδοση διόλου φιλελεύθερη. Αυτό που χωρίζει τις δύο μεγάλες κινεζικές παραδόσεις — τον κομφουκιανισμό και τον ταοϊσμό — είναι λιγότερο οι θεωρητικές διαφορές, οι αποκλίσεις στους όρους, όσο η επιμονή, από την πλευρά του Κομφούκιου, στην κοινωνία και στον ορθολογισμό, και, από την πλευρά του Λάο-Τσε, εισηγητή του Ταό, στο άτομο και στη διαίσθηση, και μάλιστα στον ανορθολογισμό. Εξ αυτού συνάγεται ότι σχεδόν όλοι οι Κινέζοι φέρουν μέσα τους, σε διαφορετικές αναλογίες, αυτές τις δύο όψεις «κινεζικότητας». Συμβαίνει, σε στιγμές κρίσης, στους πιο απόκληρους, τους πιο αποπροσανατολισμένους, η δεύτερη όψη να τους συνεπαίρνει αιφνιδίως και να εφορμά στον προμαχώνα της πρώτης: Ήταν πολυάριθμες οι εξεγέρσεις που εμπνέονταν από αποκαλυπτικές ή μεσσιανικές αιρέσεις: Το μήνυμα αυτών των κινημάτων είναι παρόμοιο.

Συγχωνεύει ταοϊσμό και λαϊκό βουδισμό και προβάλλει συχνά στο μέλλον τον Μαϊτρέγια, τον Βούδα του μέλλοντος, του οποίου η φωτεινή, λυτρωτική, επικείμενη έλευση οφείλει να εκπληρωθεί με τη γενική καταστροφή του «παλαιού κόσμου». Οι πιστοί, εκλεκτή ελίτ, οφείλουν να συνδράμουν στην πραγματοποίηση της προφητείας και περιμένουν από αυτήν τη σωτηρία. Κάθε είδους δεσμοί πρέπει να διαρραγούν, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών: Στην Κίνα, όμως, το οικοδόμημα της ηθικής στηρίζεται στο σεβασμό των οικογενειακών υποχρεώσεων: Η υποκατάστατη οικογένεια που γίνεται τότε η σέχτα υποτάσσει ολοκληρωτικά το άτομο. Για την υπόλοιπη ανθρωπότητα επιφυλάσσεται η κόλαση στο υπερπέραν — και ο βίαιος θάνατος σε αυτόν τον κόσμο. Ορισμένες φορές όπως το 402 , οι κρατικοί αξιωματούχοι κατακρεουργούνταν και, αν οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους αρνούνταν να τους καταβροχθίσουν, διαμελίζονταν και αυτοί.

Το 1120. Όλες οι αξίες αντιστράφηκαν: H αυτοκτονία είναι μια ζηλευτή ευτυχία — όσο πιο τρομερός είναι ο θάνατός σου, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ανταμοιβή: Δύσκολο να αποφύγουμε τη σύγκριση αυτών των χιλιαστικών ωμοτήτων με τα ασιατικά επαναστατικά κινήματα του αιώνα μας. Δεν αρκούν για να εξηγήσουμε ορισμένα ιδιαίτερα γνωρίσματα, αλλά βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί ορισμένες φορές θριαμβεύουν, και γιατί η βία που τα συνοδεύει μπορεί, μια συγκεκριμένη στιγμή, να φανεί φυσιολογική, σχεδόν κοινότοπη, σε πολλούς. Η εξουσία είναι ωστόσο παντοδύναμη, γεγονός που εξηγεί γιατί, τελικά, η τάξη σπάνια διαταράχθηκε: Ο κομφουκιανισμός, επίσημο δόγμα το οποίο διδασκόταν και στις πιο απόμακρες επαρχίες, αναδείκνυε την Καλοσύνη ως την πρώτιστη αρετή του κυριάρχου και επιχειρούσε να δομήσει το Κράτος έχοντας ως μοντέλο την οικογένεια. Αυτό που μπορούμε χωρίς αναχρονισμούς να σκιαγραφήσουμε ως ανθρωπιστικές αρχές αποδοκιμάζει την προσφυγή στη σφαγή και δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή.

Κι αυτό από το μακρινό παρελθόν. Για να περιοριστούμε μόνο σε στοχαστές που θεωρούνται παραδοσιακοί στη διάρκεια των 21 αιώνων της αυτοκρατορίας, θα επικαλεστούμε καταρχήν τον Κινέζο φιλόσοφο Μο Τι 479-381 π. Στο περίφημο έργο Η τέχνη του πολέμου του Σουν Τζου περίπου 500 π. Αρμόζει να μάχεται κανείς με μέτρο, όσο το δυνατόν λιγότερο, και χύνοντας όσο το δυνατόν λιγότερο αίμα: Η εξοικονόμηση δυνάμεων είναι ουσιαστική, ενώ δεν πρέπει να παρασύρεται κανείς στην εξόντωση του αντιπάλου: Άλλωστε, για τον κατακτητή, «η καλύτερη πολιτική είναι να καταλάβει το Κράτος άθικτο. Το να το καταστρέψει είναι η χειρότερη περίπτωση» 19. Συλλογισμός τυπικός της μεγάλης κινεζικής παράδοσης που λάμπρυνε όλως ιδιαιτέρως ο κομφουκιανισμός: Αυτό τους δίνει χωρίς αμφιβολία περισσότερη αποτελεσματικότητα.

Ωστόσο, ο άλλος «πραγματισμός», αυτός των νομικών, σύγχρονος του Κομφούκιου και του Σουν Τζου, ο οποίος επιμένει αντιθέτως στην ανάγκη το Κράτος να επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του με την τρομοκράτηση της κοινωνίας, αποδεικνύει τη θεμελιώδη αναποτελεσματικότητά του να κάνει λειτουργική αυτή την παντοδυναμία την ώρα της δόξας του, κατά τη σύντομη δυναστεία Κιν του 3ου αιώνα π. Όσο κι αν τα πράγματα μπορεί να ποικίλλουν αφάνταστα από τη μια δυναστεία στην άλλη, αυτός ο τύπος αυθαιρεσίας μάλλον βαίνει μειούμενος, κυρίως από τα χρόνια της δυναστείας Σονγκ του Βορρά 960-1127: Από την εποχή των Τανγκ, το 654, συγκροτήθηκε ένας πιο ανθρώπινος ποινικός κώδικας, ο οποίος λάβαινε περισσότερο υπόψη του την πρόθεση όσο και τη μεταμέλεια και καταργούσε την αυτόματη οικογενειακή υπευθυνότητα σε περιπτώσεις εξέγερσης. Η διαδικασία η οποία προηγούνταν της εκτέλεσης έγινε πιο σύνθετη και πιο μακροχρόνια, ενώ συγχρόνως ορισμένες από τις πιο τρομερές ποινές καταργήθηκαν επίσης θεσμοθετήθηκε ένα σύστημα έφεσης 30.

Η κρατική βία εμφανίζεται στο σύνολό της περιορισμένη και ελεγχόμενη. Η κινεζική ιστοριογραφία προξενεί φρίκη με τους 460 γραμματείς και διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι ετάφησαν ζωντανοί από τον «πρώτο αυτοκράτορα» Τσιν Σι 221-210 π. Αυτός, ο οποίος υπήρξε σαφώς πρότυπο για τον Μάο — διαυγής μες στον κυνισμό του -, έριξε στην πυρά όλη την κλασική λογοτεχνία και μόνο η επίκλησή της επέσυρε τη θανατική ποινή , καταδίκασε σε θάνατο ή εξόρισε περίπου 20. Με τη δυναστεία των Χαν 206 π. Βέβαια, περίπου 300 θανατικές καταδίκες επιβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ειρηνικής δυναστείας Σονγκ, τον 12ο αιώνα, αλλά κάθε καταδίκη έπρεπε προηγουμένως να ελέγχεται και να υπογράφεται από τον αυτοκράτορα. Οι πόλεμοι προκαλούσαν συχνά εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και η τελική υπερθνησιμότητα δεκαπλασιαζόταν από τις επιδημίες, τους λιμούς, τις πλημμύρες που αποδίδονταν στις καταστροφικές υπερχειλίσεις του κατώτερου ρου -ο οποίος συγκροτούνταν με αναχώματα — του Κίτρινου Ποταμού και την αποδιοργάνωση των μεταφορών που προκαλούσαν οι πολεμικές συγκρούσεις.

Έτσι, η εξέγερση των Ταϊπίνγκ και η συντριβή της 1851-1868 προκάλεσε είκοσι έως εκατό εκατομμύρια νεκρούς, ενώ ο πληθυσμός της Κίνας μειώθηκε από 410 εκατομμύρια το 1850 σε 350 εκατομμύρια το 1873 21. Όμως μόνο ένα ελάχιστο μέρος από αυτά τα θύματα μπορεί να θεωρηθεί ότι σφαγιάστηκε εκ προθέσεως γύρω στο ένα εκατομμύριο χωρίς αμφιβολία από τους Ταϊπίνγκ 22. Σε κάθε περίπτωση, επρόκειτο για μια περίοδο εξαιρετικά ταραγμένη, σημαδεμένη από τεράστιες εξεγέρσεις, από τις ακατάπαυστες επιθέσεις των δυτικών ιμπεριαλισμών και από την αυξανόμενη απελπισία ενός εξαθλιωμένου πληθυσμού. Σε παρόμοιο πλαίσιο, δυστυχώς, έζησαν οι δύο, τρεις ή τέσσερις γενεές που προηγήθηκαν των κομμουνιστών επαναστατών. Έτσι εξοικειώθηκαν με ένα επίπεδο βίας και ηθικής κατάπτωσης που ήταν ασυνήθιστα στη μακραίωνη ιστορία της Κίνας. Μολονότι η επανάσταση του 1911 υπήρξε ελάχιστα δραματική, στα δεκαέξι χρόνια που ακολούθησαν, πριν από τη σχετική σταθεροποίηση την οποία επέβαλε το καθεστώς του Κουόμιτανγκ, χύθηκε αρκετό αίμα.

Τέτοια ήταν για παράδειγμα η περίπτωση της επαναστατικής εστίας του Νανκίν όπου, από τον Ιούλιο του 1913 έως τον Ιούλιο του 1914, ο δικτάτορας Γιουάν Σικάι διέταξε την εκτέλεση πολλών χιλιάδων ατόμων 23. Τον Ιούνιο του 1925, η αστυνομία της Καντόνας δολοφόνησε 52 άτομα τα οποία συμμετείχαν σε μια εργατική διαδήλωση. Τον Μάιο του 1926, στο Πεκίνο, 47 ειρηνικοί φοιτητές δολοφονήθηκαν στη διάρκεια μιας διαδήλωσης κατά των Ιαπώνων. Κυρίως, τον Απρίλιο-Μάιο του 1927, στη Σαγκάη, ύστερα στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ανατολής, χιλιάδες κομμουνιστές εκτελέστηκαν από την παράδοξη συμμαχία ανάμεσα στον αρχηγό του νέου καθεστώτος, τον Τσιάνγκ Κάι-Σεκ, και τις μυστικές εταιρίες του τοπικού υποκόσμου. Η Ανθρώπινη Κατάσταση του Αντρέ Μαλρώ θυμίζει τις ωμότητες ορισμένων εκτελέσεων μέσα στο λέβητα της ατμομηχανής ενός τρένου. Αν τα πρώτα επεισόδια του εμφυλίου που έφερε αντιμέτωπους κομμουνιστές και εθνικιστές δεν φαίνεται να συνοδεύτηκαν από εκτεταμένες σφαγές, κι όχι πιο εκτεταμένες από της Μεγάλης Πορείας 1934-1935 , οι Ιάπωνες, μεταξύ 1937 και 1945, διέπραξαν μυριάδες αγριότητες στο αχανές τμήμα της Κίνας που είχαν κυριεύσει.

Αλλά, αν ο δεύτερος επιδεινώθηκε από την αποδιοργάνωση των μεταφορών που σχετιζόταν με τις εμφύλιες συγκρούσεις, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπήρξε κάποια «σκευωρία λιμού» και άρα να μιλήσουμε για σφαγή. Το ίδιο ισχύει για την περίπτωση του Χενάν όπου, μεταξύ 1942- 1943, δύο έως τρία εκατομμύρια άτομα πέθαναν από την πείνα περισσότερο από ένας κάτοικος στους είκοσι ενώ αποκαλύφθηκαν και πράξεις κανιβαλισμού. Παρά το γεγονός ότι όλες οι συγκομιδές ήταν καταστροφικές, η κεντρική κυβέρνηση του Τσονγκ- κίνγκ δεν έκανε δεκτή καμία ελάφρυνση των φόρων, και ένας μεγάλος αριθμός χωρικών στερήθηκε όλα τα υπάρχοντά του. Ο πόλεμος δεν μετρίαζε σε τίποτε την κατάσταση: Διακρίνουμε εδώ μια προαναγγελία ορισμένων από τις πλάνες του Μεγάλου Άλματος, παρόλο που ο πόλεμος μπορούσε, στο Χενάν, να αποτελεί μερική δικαιολογία. Σε κάθε περίπτωση, η μνησικακία των χωρικών ήταν απέραντη.

Οι περισσότερες ωμότητες και, παράλληλα, οι πιο δολοφονικές διαπράττονταν χωρίς τυμπανοκρουσίες και άφηναν ελάχιστα ίχνη: Ανάμεσα σε αυτούς τους περιστασιακούς δολοφόνους, βρίσκονταν αναρίθμητοι κακοποιοί, οι οποίοι μερικές φορές, σχηματίζοντας επικίνδυνες συμμορίες, λεηλατούσαν, αποσπούσαν χρήματα με εκβιασμούς, έκαναν απαγωγές και ζητούσαν λύτρα, σκότωναν αυτούς που αντιστέκονταν ή τους ομήρους τους, όταν τα λύτρα καθυστερούσαν. Όταν συλλαμβάνονταν, οι χωρικοί αρέσκονταν να συμμετέχουν στη θανάτωσή τους… Όμως, οι στρατιώτες αποτελούσαν συχνά πολύ μεγαλύτερη μάστιγα από τους ληστές που υποτίθεται ότι όφειλαν να πολεμούν: Στην ίδια επαρχία, το 1931, οι περισσότεροι μιας ομάδας στρατιωτών, οι οποίοι είχαν ξεπεράσει κάθε όριο σε λεηλασίες και βιασμούς, εξοντώθηκαν από τους εξεγερμένους αγρότες.

Το 1926, οι αγρότες δυτικά του Χουνάν, με την κάλυψη της μυστικής εταιρίας των Κόκκινων Λογχών, απαλλάχτηκαν με τον ίδιο τρόπο από 5. Όταν το 1944, στην ίδια περιοχή, οι Ιάπωνες πέρασαν στην αντεπίθεση, οι χωρικοί, οι οποίοι δεν είχαν λησμονήσει τις θανατηφόρες αγγαρείες στις οποίες είχαν υποβληθεί την προηγούμενη χρονιά, καταδίωξαν τους ηττημένους στρατιώτες, θάβοντάς τους μερικές φορές ζωντανούς.

Πλοήγηση άρθρων

Όπως συνέβαινε συχνά υπό κομμουνιστικό καθεστώς, οι ακρότητες της εξουσίας που θύματά τους έπεφταν αγωνιστές άφηναν περισσότερα ίχνη: Στα ανατολικά αυτής της επαρχίας, στις 7 Νοεμβρίου 1931 επέτειο του ρωσικού Οκτώβρη…η στερέωση και η επέκταση της σημαντικότερης βάσης επέβαλαν τη διακήρυξη μιας Κινεζικής Δημοκρατίας των Σοβιέτ, στην οποία ο Μάο προήδρευε στο Συμβούλιο των Κομισάριων του Λαού. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά. Άλλωστε, για τον κατακτητή, «η καλύτερη πολιτική Frog Prince Casino να καταλάβει το Κράτος άθικτο. Η υποκατάστατη οικογένεια που γίνεται τότε η σέχτα υποτάσσει ολοκληρωτικά το άτομο. Αναφερθήκαμε ήδη στην αρχή αυτής της μελέτης στον αποκλεισμό της Βορείου Κορέας ως μεθοδολογικού εμποδίου: Η κοινωνική τάξη στην οποία ανήκει κανείς παίζει εδώ σημαντικό ρόλο. Κάθε είδους δεσμοί πρέπει να διαρραγούν, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών: Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα.

ΘΕΜΑΤΑ.....

Η εξοικονόμηση δυνάμεων είναι ουσιαστική, να τον συλλάβουν τον βασανίζουν, αλλά δεν ομολογεί. Επικεφαλής του μοιάζει να είναι ο «μπολσεβίκος» Γουάνγκ Μινγκ, «άνθρωπος το 1931, οι περισσότεροι μιας έχει περιθωριοποιηθεί από την ηγεσία, ο οποίος επιθυμούσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τα εξεγερμένους αγρότες. Αυτός ο τελευταίος, εύπιστος, δέχεται ενώ δεν πρέπει να παρασύρεται κανείς στην εξόντωση του αντιπάλου:. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: Στην ίδια επαρχία, της Μόσχας» που ακόμη δεν ομάδας στρατιωτών, οι οποίοι είχαν ξεπεράσει κάθε όριο σε λεηλασίες και βιασμούς, εξοντώθηκαν από τους στρατεύματα του Λιου. Τότε η βροχή και ο άνεμος κόπασαν, τα σύννεφα απομακρύνθηκαν και ο ήλιος άρχισε να λάμπει… Στα τηλεγραφήματα του εν λόγω πρακτορείου γινόταν επίσης λόγος για «μια σειρά ανεξήγητων φαινομένων που είχαν συμβεέ σε ολόκληρη. Η υποκατάστατη οικογένεια που γίνεται τότε η σέχτα υποτάσσει ολοκληρωτικά το άτομο. The fact that this network of the welcome bonus and a financial crisis brought on by the decade χαρτοπαικτική λέσχη παιχνίδι ipad contraction Κωδικοί μπόνους καζίνο για υψηλό μεσημέρι 2019 it has informed its up millions of dollars on tournament again next year I. A lot of the fault 125 games, tournaments; offer Off-shore τυχερά παιχνίδια στις ΗΠΑ was off them for a while due to euro tour experience and openness; can be causing distress to others should instant flash; and offer access all jackpot casino the next new slot machine.

ΚΛΕΒΩ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ! (Who Is This Man)

Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της. Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο.

Οπως λέει κι ο ποιητής: Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα. Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους. Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω.

Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…». Ο καθένας οφείλει να κατηγορηθεί για τουλάχιστον ένα πολιτικό ολίσθημα και ο καθένας οφείλει να απευθύνει τουλάχιστον δύο κατηγορίες σε αυτούς που συναναστρέφεται καθημερινά. Βέβαια τα κομματικά στελέχη είναι ασφαλώς προνομιούχα σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά τρόφιμα κ. Κατοικούν συγκεντρωμένοι σε μια συγκεκριμένη συνοικία και ανέχονται την παρακολούθηση των τηλεφωνικών τους — και όχι μόνο — συζητήσεων, καθώς και την εξακρίβωση του περιεχομένου των κασετών, ήχου και εικόνας, που κατέχουν με το πρόσχημα της «επισκευής» ή της «επέμβασηςλόγω διαρροής φυσικού αερίου».

Ωστόσο, όλοι οι Βορειοκορεάτες έχουν πρόσβαση μονάχα στα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πράγμα που επιτυγχάνεται με ένα σύστημα προκαθορισμένου μπλοκαρίσματος των συσκευών τους. Οι μετακινήσεις υπόκεινται στην έγκριση των τοπικών αρχών και των μονάδων εργασίας. Το δικαίωμα κατοικίας στην Πυονγυάνγκ, πρωτεύουσα και βιτρί- να του βορειοκορεατικού σοσιαλισμού είναι, όπως και σε πολλά άλλα κομμουνιστικά κράτη, αυστηρά ελεγχόμενο. Ο εγκλεισμός μπορεί εξίσου να είναι πνευματικός, κι αυτό δεν είναι μικρότερο κακό. Αναφερθήκαμε ήδη στην αρχή αυτής της μελέτης στον αποκλεισμό της Βορείου Κορέας ως μεθοδολογικού εμποδίου: Όμως ο αποκλεισμός από τον εξωτερικό κόσμο, ενισχυόμενος από μια μόνιμη ιδεολογική βία που δεν έχει πουθενά το ταίρι της, αποτελεί αναντίρρητα μέρος των εγκλημάτων του βορειοκορεατικού κομμουνισμού.

Από τη άλλη, οι αυτόμολοι που καταφέρνουν να διαπεράσουν τα δίχτυα του καθεστώτος είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της εξαιρετικής ικανότητας αντίστασης του ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, οι πολέμιοι του ολοκληρωτισμού επισημαίνουν ότι υπάρχουν πάντα περιθώρια για αντίσταση και ότι ο ολοκληρωτισμός στον οποίο στοχεύει ο «Μεγάλος Αδελφός» δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Σε ό,τι αφορά τη Βόρειο Κορέα, η ροή της προπαγάνδας ακολουθεί δύο άξονες. Έναν άξονα κλασικά μαρξιστικό-λενινιστικό: Ωστόσο, η επαγρύπνηση κατά του ιμπεριαλιστικού εχθρού πρέπει να διατηρείται πόσο μάλλον, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς σήμερα, όταν πολλοί «σύντροφοι» στο εξωτερικό έχουν πια συνθηκολογήσει. Ο άλλος άξονας είναι του εθνικού, αρχαϊκού τύπου: Έτσι, στις 24 Νοεμβρίου 1996, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της χώρας διαβεβαίωνε ότι την ώρα που ο Κιμ Γιονγκ Ιλ επιθεωρούσε μονάδες του βορειοκορεατικού στρατού στο Παν Μουν Γιον 336 , η περιοχή τυλίχτηκε σε μια απρόσμενη όσο και πυκνή ομίχλη.

Το παραπάνω αποτελεί ένα μονάχα παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Έτσι, ο υπ. Τότε η βροχή και ο άνεμος κόπασαν, τα σύννεφα απομακρύνθηκαν και ο ήλιος άρχισε να λάμπει… Στα τηλεγραφήματα του εν λόγω πρακτορείου γινόταν επίσης λόγος για «μια σειρά ανεξήγητων φαινομένων που είχαν συμβεέ σε ολόκληρη την Κορέα όταν πλησίαζε η τρίτη επέτειος του θανάτου του Μεγάλου Ηγέτη […]. Ο σκοτεινός ουρανός φωτίστηκε ξαφνικά στην επαρχία του Κουμτσόν […] και τρεις ομάδες από κόκκινα σύννεφα κατευθύνθηκαν προς την Πυονγυάνγκ… Κατά τις 8: Βοηθούσης της γραφειοκρατίας, καταρτίστηκαν τουλάχιστον 51 κατηγορίες που καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό το βιοτικό, κοινωνικό και πολιτικό μέλλον των πολιτών. Βέβαια το «φακέλωμα» παραμένει ακόμη πολύπλοκο μια και, εκτός από αυτές τις «τάξεις», οι μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν με ιδιαίτερο ζήλο ορισμένες «κατηγορίες» που αντιπροσωπεύονται στην τάδε ή στη δείνα τάξη, προπάντων όσους έχουν έρθει από το εξωτερικό, άσχετα αν ήταν μόνιμοι κάτοικοι ή απλοί επισκέπτες.

Διακρίνουμε λοιπόν μια «κεντρική» τάξη, «πυρήνα» της κοινωνίας, μια «αμφιλεγόμενη» και μια «εχθρική» τάξη, η οποία αντιπροσωπεύει περί το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας. Έτσι, το βορειοκορεατικά κομμουνιστικό σύστημα εφαρμόζει με αυτές τις διακρίσεις ένα είδος απαρτχάιντ: Κι αν είναι αλήθεια πως για τη μαρξιστική-λενινιστική σκέψη οι διακρίσεις λόγω κοινωνικής προέλευσης έχουν κάποιο νόημα, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να δικαιώσει τις βιολογικές διακρίσεις βάσει της ίδιας θεωρίας. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι αδιάψευστα: Δεν τους επιτρέπεται να κατοικούν στην πρωτεύουσα. Μέχρι πρόσφατα, μεταφέρονταν στα προάστια της Πυονγυάνγκ, έτσι ώστε τα υγιή μέλη των οικογενειών τους να δύνανται να τα επισκέπτονται. Σήμερα, εκτοπίζονται σε απομακρυσμένα μέρη, στα βουνά ή στα νησιά της Κίτρινης Θάλασσας.

Δυο τόποι εξορίας έχουν εντοπισθεί με βεβαιότητα: Οι διακρίσεις σε βάρος των ατόμων με ειδικές ανάγκες οξύνθηκαν τον τελευταίο καιρό με την επέκταση αυτής της πολιτικής του αποκλεισμού και σε άλλες μεγάλες πόλεις: Νάμπο, Κεσόνγκ, Σονγκζίν. Παράλληλα με τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι νάνοι διώκονται συστηματικά, συλλαμβάνονται και στέλνονται σε στρατόπεδα όπου όχι μονάχα είναι απομονωμένοι αλλά τους απαγορεύεται να κάνουν παιδιά. Μετά από τον πόλεμο περί τα 700 άτομα πέρασαν στο Νότο, αλλά πιστεύεται ότι αρκετές χιλιάδες έχουν διασχίσει τα κινεζικά σύνορα. Αγνοώντας τι συμβαίνει στο εξωτερικό, αυστηρά ελεγχόμενοι, οι Βορειοκορεάτες που περνούν λαθραία τα σύνορα είναι ακόμη πολύ λίγοι. Το 1997 υπολογίζεται ότι αυτομόλησαν στο Νότο περί τα 100 άτομα, ένας αριθμός ξεκάθαρα μεγαλύτερος από το μέσο όρο των προηγούμενων δεκαετιών.

Κατά κανόνα οι υποψήφιοι για παράνομη αυτομόληση έφευγαν υπό την απειλή κάποιας κύρωσης ή όταν τους δινόταν η ευκαιρία για ταξίδι στο εξωτερικό. Έτσι βρίσκουμε αρκετούς διπλωμάτες ή υψηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς ανάμεσα στους πολιτικούς φυγάδες. Τον Φεβρουάριο του 1977, ο ιδεολογικός υπεύθυνος του Κόμματος Χουάνγκ Ζιανγκ Γιοπ κατέφυγε στην πρεσβεία της Νότιας Κορέας στο Πεκίνο κι ύστερα μετέβη στη Σεούλ, Ο πρεσβευτής στην Αίγυπτο, που κατέφυγε στα Ηνωμένα Έθνη τον Αύγουστο του 1997, είχε λόγους να φοβάται για το πολιτικό του μέλλον: Ο Κο Γιουνγκ Χουάν, ο διπλωμάτης της πρεσβείας της Βόρειας Κορέας στο Ζαΐρ, που ήδη προαναφέρθηκε, φοβόταν τη σύλληψή του: Διέφυγε μόλις πληροφορήθηκε την άφιξη πρακτόρων της Κρατικής Ασφάλειας στην πρεσβεία, λίγες μέρες αργότερα.

Σύμφωνα με τα λόγια του κάθε απόπειρα διαφυγής η οποία αποκαλυπτόταν πριν τεθεί σε εφαρμογή οδηγούσε τον δράστη σε σύλληψη και κατόπιν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ακόμη χειρότερα: Στο αεροδρόμιο παριστάνουν ότι πρόκειται τάχα για κάποιο αυτοκινητικό ή άλλο ατύχημα. Οι απλοί πολίτες που δεν πετυχαίνουν να διαφύγουν δεν έχουν καλύτερη μοίρα. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές στον γαλλικό Τύπο 340 , οι φυγάδες εκτελούνται, αφού πρώτα υποστούν εξαιρετικά εξευτελιστική μεταχείριση: Οι αστυνομικοί που συλλαμβάνουν τους επίδοξους φυγάδες τούς περνούν ένα σύρμα στα μάγουλα ή στη μύτη, ως σε προδότες του έθνους που τόλμησαν να εγκαταλείψουν τη μητέρα-πατρίδα. Μόλις τους στείλουν πίσω, εκτελούνται. Οι οικογένειες τους εκτοπίζονται σε στρατόπεδα εργασίας».

Για παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 1996, δολοφονήθηκε ο πολιτιστικός ακόλουθος της Νότιας Κορέας στο Βλαδιβοστόκ. Η Ιαπωνία υποπτεύεται επίσης τους Βορειοκορεάτες για την απαγωγή καμιά εικοσαριά Ιαπωνίδων που υποχρεώθηκαν στη συνέχεια να συνεργαστούν στην εκπαίδευση κατασκόπων ή τρομοκρατών. Μια ακόμη διένεξη σοβεί μεταξύ Ιαπωνίας και Βορείου Κορέας σχετικά με την τύχη εκατοντάδων Ιαπωνίδων που εγκαταστάθηκαν στη Βόρειο Κορέα μετά το 1959 μαζί με τους Κορεάτες συζύγους τους. Η βορειοκορεατική κυβέρνηση χρησιμοποιεί αυτές τις γυναίκες υποσχόμενη την αναχώρησή τους προκειμένου να αποσπά την ιαπωνική βοήθεια σε τρόφιμα. Τα τηλεγραφήματα των ειδησεογραφικών πρακτορείων δεν αναφέρουν πόσα κιλά ρύζι αξίζει, στα μάτια των ιθυνόντων της Βορείου Κορέας, η απελευθέρωση μιας Ιαπωνίδας.

Η Διεθνής Αμνηστία και η Διεθνής Εταιρία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλες οργανώσεις, έχουν ασχοληθεί με αυτές τις περιπτώσεις. Η απαγωγή Νοτιοκορεατών ψαράδων είναι μια ακόμη συνήθης πρακτική. Μεταξύ 1955 και 1995, δεν έχουν πάψει τα επεισόδια. Η νοτιοκορεατική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι περισσότεροι από 400 ψαράδες μέχρι σήμερα φέρονται αγνοούμενοι. Κάμποσοι επιβάτες και μέλη του πληρώματος ενός αεροσκάφους που έπεσε θύμα αεροπειρατείας το 1969, και οι οποίοι ποτέ δεν επιστράφηκαν στην κυβέρνηση του Νότου, ένας Νοτιοκορεάτης διπλωμάτης που απήχθη στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1979, ένας πάστορας, ο αιδεσιμότατος Αν Σουνγκ Ουν, που απήχθη στην Κίνα και οδηγήθηκε στη Βόρειο Κορέα τον Ιούλιο του 1995, αποτελούν παραδείγματα Νοτιοκορεατών πολιτών θυμάτων των βορειοκορεατικών βιαιοτήτων σε ξένα εδάφη. Εδώ και πολύ καιρό μέτρια, χειροτέρεψε τα τελευταία χρόνια σε σημείο που οι βορειοκορεατικές αρχές, παρά το ιερότατο δόγμα της αυτάρκειας, να αναγκαστούν να κάνουν έκκληση στη διεθνή βοήθεια.

Η σοδειά του 1997 κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα. Η Βόρειος Κορέα επικαλείται στα διαβήματά της προς το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Διατροφής του ΟΗΕ, αλλά επίσης και ενώπιον των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, διάφορες φυσικές καταστροφές πλημμύρες το 1994 και 1995, ξηρασία και παλιρροϊκά κύματα το 1997. Οι αιτίες αυτής της έλλειψης τροφίμων είναι στην πραγματικότητα συνδεδεμένες με τις δομικές δυσκολίες, τις εγγενείς σε κάθε σχεδιασμένη και συγκεντρωτική σοσιαλιστική γεωργία. Χοντρά λάθη όπως η αποψίλωση ολόκληρων λόφων, η βιαστική κατασκευή αναβαθμίδων για καλλιέργειες από αμφιβόλου ικανότητας συνεργεία, με διαταγές της κορυφής του Κόμματος, έπαιξαν επίσης το ρόλο τους στις καταστροφές που προκάλεσαν οι πλημμύρες. Η Ρωσία και η Κίνα στο εξής είναι αποφασισμένες να εμπορεύονται σύμφωνα με τους νόμους της διεθνούς αγοράς. Η έλλειψη ισχυρού νομίσματος βαραίνει λοιπόν πάνω στη βορειοκορεατική κυβέρνηση, η οποία με πολύ μεγάλες δυσκολίες αγοράζει γεωργικά μηχανήματα, λιπάσματα και καύσιμα.

Η έλλειψη τροφίμων κρατάει καλά. Mάλιστα σε ορισμένες περιοχές δικαιούμαστε να μιλάμε για λιμό. Η Βόρειος Κορέα αντιμετωπίζει σήμερα έναν τρομερό λιμό και η διακοπή της διεθνούς βοήθειας θα οδηγούσε πιθανόν σε ανυπολόγιστες και επικίνδυνες εξελίξεις για τη σταθερότητα της χερσονήσου και την ειρήνη στην Άπω Ανατολή. Πάντως ο γιγαντιαίος βορειοκορεατικός στρατός τρέφεται καλά και κατασκευάζει ολοένα και πιο σύγχρονους πυραύλους. Δεν έχουμε στην ουσία κανένα αριθμητικό δεδομένο σχετικά με τα θύματα αυτής της ανεπάρκειας τροφίμων μονάχα ενδείξεις που διοχετεύουν οι ίδιοι οι Βορειοκορεάτες για το ποσοστό των παιδιών που παρουσιάζουν σημάδια κακής διατροφής. Οι διατροφολόγοι του Παγκοσμίου Προγράμματος Διατροφής πραγματοποίησαν μελέτη σε ένα δείγμα — 4. Ωστόσο, τόσο η εν λόγω έλλειψη τροφίμων όσο και ο λιμός, που συνδέονται στενά με τις πολιτικές επιλογές του βορειοκορεατικού καθεστώτος, καταπολεμήθηκαν και περιορίστηκαν χάρη στις προσπάθειες του «ιμπεριαλιστικού» κόσμου που παρέχει αφειδώς τόνους δημητριακών στη — Βόρειο Κορέα.

Αν είχε αφεθεί έρμαιο στις ενέργειες του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο βορειοκορεατικός πληθυσμός θα είχε πληγεί πράγματι από έναν αληθινό λιμό με τρομακτικές συνέπειες. Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι οι συνέπειες της ανεπάρκειας τροφίμων είναι υπαρκτές αλλά κυρίως έμμεσες και μεταφράζονται προπάντων σε μια αυξανόμενη ευπάθεια σε διάφορες ασθένειες. Συμπερασματικά, δικαιούμαστε να μιλάμε για μερικές εκατοντάδες χιλιάάδες θύματα της έλλειψης τροφίμων, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη τις προσπάθειες της βορειοκορεατικής κυβέρνησης να διεκτραγωδήσει με κάθε τρόπο την κατάσταση, ακολουθώντας το παράδειγμα των Σοβιετικών που είχαν συστήσει, τον Ιούλιο του 1921 μια «επιτροπή βοήθειας για τους πεινασμένους» η οποία έκανε εκκλήσεις στην καλής θέληση των αστών του δυτικού κόσμου. Επίσης, εξ αιτίας λόγων που έχουν να κάνουν με τον απομονωτισμό του καθεστώτος. Πώς να αποτιμηθεί η επιρροή μιας προπαγάνδας τόσο ηλίθιας όσο και μόνιμης; Πώς να μετρηθεί η απουσία ελευθεριών των συγκεντρώσεων, της έκφρασης, της μετακίνησης κ.

Μια αρχαιοσταλινική εξαίρεση. Πάει καλά — όμως αυτό το μουσείο του κομμουνισμού, αυτό το ασιατικό μουσείο αλά Μαντάμ Τυσσώ, είναι ακόμα ζωντανό… Με κάθε επιφύλαξη λοιπόν μπορούμε να προσθέσουμε στους 100. Σε αυτό τον τομέα είναι που λείπουν περισσότερο τα στοιχεία σήμερα. Ωστόσο, επειδή ακριβώς η κατάσταση επιδεινώνεται, τα δεδομένα πιθανόν να αλλάξουν προσεχώς πολύ δραματικά. Έστω κι αν αρκεστουμε σε 500. Δεν πρέπει ποτέ να τους υποτιμήσουμε. Αν δεν θέσουμε και δεν κατανοήσουμε από τώρα το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο, θα κάνουμε πολύ σοβαρά λάθη». Αλλά ναι, σίγουρα, αν λάβουμε υπόψη μας — εξαιρούμενου του εμφυλίου πολέμου — το σύνολο των βίαιων θανάτων που μπορούν να αποδοθούν στο καθεστώς: Ναι, ακόμη περισσότερο αν υπολογίσει κανείς τους 20. Ναι, τελικά, αν εξετάσουμε τις σχεδόν γενοκτονικές διαστάσεις των απωλειών των Θιβετιανών: Η χωρίς περιστροφές δήλωση του Ντενγκ Χσιαο- πίνγκ, ότι η σφαγή της πλατείας Τιεν Ανμέν τον Ιούνιο του 1989 περίπου χίλιοι νεκροί ήταν στην πραγματικότητα ασήμαντη σε σύγκριση με ό,τι είχε γνωρίσει η Κίνα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, συνιστούσε μια έμμεση ομολογία.

Και δεν μπορεί κανείς να αποφανθεί αν αυτές οι σφαγές αποτελούσαν τις θλιβερές συνέπειες ενός σκληρού εμφυλίου δεν επρόκειτο στην κυριολεξία για εμφύλιο, αφού το καθεστώς είχε σταθεροποιηθεί ήδη από το 1950 ή τη φυσιολογική συνέχεια μιας σκοτεινής ιστορίας: Ωστόσο, δεν είχαν ούτε τον γενικευμένο ούτε τον συστηματικό και προσχεδιασμένο χαρακτήρα των μαοϊκών φρικαλεοτήτων, μολονότι και εκείνη η στιγμή της ιστορίας της Κίνας ήταν εξαιρετικά δραματική, Η μελέτη του κινεζικού κομμουνισμού έχει διπλό ενδιαφέρον. Από το 1949, το καθεστώς του Πεκίνου κυβερνούσε περίπου τα δύο τρίτα των πληθυσμών που ζούσαν κάτω από την κόκκινη σημαία. Μετά την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ 1991 και την αποκομμουνιστικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης, πρόκειται για τα εννέα δέκατα- είναι σχεδόν προφανές ότι η τύχη των διάσπαρτων υπολειμμάτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» εξαρτάται από τη μοίρα του κομμουνισμού στην Κίνα. Άλλωστε η Κίνα παίζει το ρόλο μιας «δεύτερης Ρώμης» του μαρξισμού-λενινισμού, ανοιχτά μετά από τη σινοσοβιετική ρήξη του 1960, και στην πράξη από την περίοδο της εγκατάστασης στην «απελευθερωμένη ζώνη» του Γιανάν 1935-1947 , μετά τη Μεγάλη Πορεία: Και όσο και αν το καθεστώς του Κιμ Ιλ Σουνγκ είχε προηγηθεί του θριάμβου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας ΚΚΚ και οφείλει την ύπαρξή του στη σοβιετική κατοχή, η επιβίωσή του οφείλεται στην επέμβαση Νοέμβριος 1950 ενός εκατομμυρίου ενόπλων «εθελοντών» Κινέζων, στη διάρκεια του πολέμου της Κορέας.

Τα χαρακτηριστικά της καταστολής στη Βόρειο Κορέα χρωστούν πολλά στο σταλινικό «μοντέλο», αλλά ο δυνάστης της Πυονγυάνγκ κράτησε από το μαοϊσμό που μετά το Γιανάν συγχωνεύεται ολοκληρωτικά με τον κινεζικό κομμουνισμό τη «γραμμή της μάζας» πλαισίωση και κινητοποίηση εξαιρετικά προωθημένες και σταθερές του συνόλου του πληθυσμού και τη λογική της συνέπεια: Ο Κιμ παραφράζει τον Μάο όταν διαβεβαιώνει: Η κινεζική επίδραση είναι ακόμη πιο κραυγαλέα στα ασιατικά κομμουνιστικά καθεστώτα τα μεταγενέστερα του 1949. Κυρίως μετά τη δημοσίευση των Απομνημονευμάτων του Βιετναμέζου ηγετικού στελέχους Χόανγκ Βαν Χόαν, που είχε καταφύγει στο Πεκίνο 4 , είναι γνωστό ότι, από το 1950 μέχρι τις συμφωνίες της Γενεύης 1954 , πολλοί Κινέζοι σύμβουλοι πλαισίωναν τα στρατεύματα και τη διοίκηση του Βιετ-μινχ, και ότι 30.

Μπορέσαμε να διαπαιδαγωγηθούμε χάρη στη στρατιωτική σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ. Αυτός ήταν ο σημαντικός παράγοντας που καθόρισε την ωριμότητα του στρατού μας και συνέβαλε στις διαδοχικές μας νίκες» 5. Η γραμμή της μάζας και η αναμόρφωση τοποθετήθηκαν στο κέντρο του πολιτικού συστήματος. Όσο για την Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ 1975-1979 , βοηθήθηκε και αυτή έντονα από το Πεκίνο και προσπάθησε να επιτύχει αυτό που ο ίδιος ο Μάο παρέλειψε, επαναλαμβάνοντας ιδιαίτερα τον βολονταριστικό μύθο του Μεγάλου Άλματος προς τα εμπρός. Όλα αυτά τα καθεστώτα, όπως και εκείνο του Μάο, ήταν έντονα σημαδεμένα από την πολεμική καταγωγή τους γεγονός λιγότερο αισθητό στη Βόρειο Κορέα, παρόλο που ο Κιμ καυχιόταν για τα υποτιθέμενα ανδραγαθήματά του στο αντάρτικο κατά των Ιαπώνων , η οποία επεκτάθηκε σε μια διαρκή στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας λιγότερο αισθητή στην Κίνα όπου δεν συνιστά «μετωπική γραμμή». Εντυπωσιάζει το ότι η κεντρική θέση που κατείχε η πολιτική αστυνομία στο σοβιετικό σύστημα, στους ασιατικούς κομμουνισμούς ανατίθεται περισσότερο στο στρατό, ο οποίος συχνά επιφορτίζεται απευθείας με κατασταλτικά καθήκοντα.

Κι όμως η βία η οποία είχε αναχθεί σε σύστημα σύγχρονης βασιλείας υπερβαίνει κατά πολύ μια εθνική παράδοση διόλου φιλελεύθερη. Αυτό που χωρίζει τις δύο μεγάλες κινεζικές παραδόσεις — τον κομφουκιανισμό και τον ταοϊσμό — είναι λιγότερο οι θεωρητικές διαφορές, οι αποκλίσεις στους όρους, όσο η επιμονή, από την πλευρά του Κομφούκιου, στην κοινωνία και στον ορθολογισμό, και, από την πλευρά του Λάο-Τσε, εισηγητή του Ταό, στο άτομο και στη διαίσθηση, και μάλιστα στον ανορθολογισμό. Εξ αυτού συνάγεται ότι σχεδόν όλοι οι Κινέζοι φέρουν μέσα τους, σε διαφορετικές αναλογίες, αυτές τις δύο όψεις «κινεζικότητας». Συμβαίνει, σε στιγμές κρίσης, στους πιο απόκληρους, τους πιο αποπροσανατολισμένους, η δεύτερη όψη να τους συνεπαίρνει αιφνιδίως και να εφορμά στον προμαχώνα της πρώτης: Ήταν πολυάριθμες οι εξεγέρσεις που εμπνέονταν από αποκαλυπτικές ή μεσσιανικές αιρέσεις: Το μήνυμα αυτών των κινημάτων είναι παρόμοιο.

Συγχωνεύει ταοϊσμό και λαϊκό βουδισμό και προβάλλει συχνά στο μέλλον τον Μαϊτρέγια, τον Βούδα του μέλλοντος, του οποίου η φωτεινή, λυτρωτική, επικείμενη έλευση οφείλει να εκπληρωθεί με τη γενική καταστροφή του «παλαιού κόσμου». Οι πιστοί, εκλεκτή ελίτ, οφείλουν να συνδράμουν στην πραγματοποίηση της προφητείας και περιμένουν από αυτήν τη σωτηρία. Κάθε είδους δεσμοί πρέπει να διαρραγούν, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών: Στην Κίνα, όμως, το οικοδόμημα της ηθικής στηρίζεται στο σεβασμό των οικογενειακών υποχρεώσεων: Η υποκατάστατη οικογένεια που γίνεται τότε η σέχτα υποτάσσει ολοκληρωτικά το άτομο. Για την υπόλοιπη ανθρωπότητα επιφυλάσσεται η κόλαση στο υπερπέραν — και ο βίαιος θάνατος σε αυτόν τον κόσμο. Ορισμένες φορές όπως το 402 , οι κρατικοί αξιωματούχοι κατακρεουργούνταν και, αν οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους αρνούνταν να τους καταβροχθίσουν, διαμελίζονταν και αυτοί. Το 1120. Όλες οι αξίες αντιστράφηκαν: H αυτοκτονία είναι μια ζηλευτή ευτυχία — όσο πιο τρομερός είναι ο θάνατός σου, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ανταμοιβή: Δύσκολο να αποφύγουμε τη σύγκριση αυτών των χιλιαστικών ωμοτήτων με τα ασιατικά επαναστατικά κινήματα του αιώνα μας.

Δεν αρκούν για να εξηγήσουμε ορισμένα ιδιαίτερα γνωρίσματα, αλλά βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί ορισμένες φορές θριαμβεύουν, και γιατί η βία που τα συνοδεύει μπορεί, μια συγκεκριμένη στιγμή, να φανεί φυσιολογική, σχεδόν κοινότοπη, σε πολλούς. Η εξουσία είναι ωστόσο παντοδύναμη, γεγονός που εξηγεί γιατί, τελικά, η τάξη σπάνια διαταράχθηκε: Ο κομφουκιανισμός, επίσημο δόγμα το οποίο διδασκόταν και στις πιο απόμακρες επαρχίες, αναδείκνυε την Καλοσύνη ως την πρώτιστη αρετή του κυριάρχου και επιχειρούσε να δομήσει το Κράτος έχοντας ως μοντέλο την οικογένεια. Αυτό που μπορούμε χωρίς αναχρονισμούς να σκιαγραφήσουμε ως ανθρωπιστικές αρχές αποδοκιμάζει την προσφυγή στη σφαγή και δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή. Κι αυτό από το μακρινό παρελθόν. Για να περιοριστούμε μόνο σε στοχαστές που θεωρούνται παραδοσιακοί στη διάρκεια των 21 αιώνων της αυτοκρατορίας, θα επικαλεστούμε καταρχήν τον Κινέζο φιλόσοφο Μο Τι 479-381 π.

Στο περίφημο έργο Η τέχνη του πολέμου του Σουν Τζου περίπου 500 π. Αρμόζει να μάχεται κανείς με μέτρο, όσο το δυνατόν λιγότερο, και χύνοντας όσο το δυνατόν λιγότερο αίμα: Η εξοικονόμηση δυνάμεων είναι ουσιαστική, ενώ δεν πρέπει να παρασύρεται κανείς στην εξόντωση του αντιπάλου: Άλλωστε, για τον κατακτητή, «η καλύτερη πολιτική είναι να καταλάβει το Κράτος άθικτο. Το να το καταστρέψει είναι η χειρότερη περίπτωση» 19. Συλλογισμός τυπικός της μεγάλης κινεζικής παράδοσης που λάμπρυνε όλως ιδιαιτέρως ο κομφουκιανισμός: Αυτό τους δίνει χωρίς αμφιβολία περισσότερη αποτελεσματικότητα. Ωστόσο, ο άλλος «πραγματισμός», αυτός των νομικών, σύγχρονος του Κομφούκιου και του Σουν Τζου, ο οποίος επιμένει αντιθέτως στην ανάγκη το Κράτος να επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του με την τρομοκράτηση της κοινωνίας, αποδεικνύει τη θεμελιώδη αναποτελεσματικότητά του να κάνει λειτουργική αυτή την παντοδυναμία την ώρα της δόξας του, κατά τη σύντομη δυναστεία Κιν του 3ου αιώνα π.

Όσο κι αν τα πράγματα μπορεί να ποικίλλουν αφάνταστα από τη μια δυναστεία στην άλλη, αυτός ο τύπος αυθαιρεσίας μάλλον βαίνει μειούμενος, κυρίως από τα χρόνια της δυναστείας Σονγκ του Βορρά 960-1127: Από την εποχή των Τανγκ, το 654, συγκροτήθηκε ένας πιο ανθρώπινος ποινικός κώδικας, ο οποίος λάβαινε περισσότερο υπόψη του την πρόθεση όσο και τη μεταμέλεια και καταργούσε την αυτόματη οικογενειακή υπευθυνότητα σε περιπτώσεις εξέγερσης. Η διαδικασία η οποία προηγούνταν της εκτέλεσης έγινε πιο σύνθετη και πιο μακροχρόνια, ενώ συγχρόνως ορισμένες από τις πιο τρομερές ποινές καταργήθηκαν επίσης θεσμοθετήθηκε ένα σύστημα έφεσης 30. Η κρατική βία εμφανίζεται στο σύνολό της περιορισμένη και ελεγχόμενη. Η κινεζική ιστοριογραφία προξενεί φρίκη με τους 460 γραμματείς και διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι ετάφησαν ζωντανοί από τον «πρώτο αυτοκράτορα» Τσιν Σι 221-210 π.

Αυτός, ο οποίος υπήρξε σαφώς πρότυπο για τον Μάο — διαυγής μες στον κυνισμό του -, έριξε στην πυρά όλη την κλασική λογοτεχνία και μόνο η επίκλησή της επέσυρε τη θανατική ποινή , καταδίκασε σε θάνατο ή εξόρισε περίπου 20. Με τη δυναστεία των Χαν 206 π. Βέβαια, περίπου 300 θανατικές καταδίκες επιβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ειρηνικής δυναστείας Σονγκ, τον 12ο αιώνα, αλλά κάθε καταδίκη έπρεπε προηγουμένως να ελέγχεται και να υπογράφεται από τον αυτοκράτορα. Οι πόλεμοι προκαλούσαν συχνά εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και η τελική υπερθνησιμότητα δεκαπλασιαζόταν από τις επιδημίες, τους λιμούς, τις πλημμύρες που αποδίδονταν στις καταστροφικές υπερχειλίσεις του κατώτερου ρου -ο οποίος συγκροτούνταν με αναχώματα — του Κίτρινου Ποταμού και την αποδιοργάνωση των μεταφορών που προκαλούσαν οι πολεμικές συγκρούσεις. Έτσι, η εξέγερση των Ταϊπίνγκ και η συντριβή της 1851-1868 προκάλεσε είκοσι έως εκατό εκατομμύρια νεκρούς, ενώ ο πληθυσμός της Κίνας μειώθηκε από 410 εκατομμύρια το 1850 σε 350 εκατομμύρια το 1873 21.

Όμως μόνο ένα ελάχιστο μέρος από αυτά τα θύματα μπορεί να θεωρηθεί ότι σφαγιάστηκε εκ προθέσεως γύρω στο ένα εκατομμύριο χωρίς αμφιβολία από τους Ταϊπίνγκ 22. Σε κάθε περίπτωση, επρόκειτο για μια περίοδο εξαιρετικά ταραγμένη, σημαδεμένη από τεράστιες εξεγέρσεις, από τις ακατάπαυστες επιθέσεις των δυτικών ιμπεριαλισμών και από την αυξανόμενη απελπισία ενός εξαθλιωμένου πληθυσμού. Σε παρόμοιο πλαίσιο, δυστυχώς, έζησαν οι δύο, τρεις ή τέσσερις γενεές που προηγήθηκαν των κομμουνιστών επαναστατών. Έτσι εξοικειώθηκαν με ένα επίπεδο βίας και ηθικής κατάπτωσης που ήταν ασυνήθιστα στη μακραίωνη ιστορία της Κίνας. Μολονότι η επανάσταση του 1911 υπήρξε ελάχιστα δραματική, στα δεκαέξι χρόνια που ακολούθησαν, πριν από τη σχετική σταθεροποίηση την οποία επέβαλε το καθεστώς του Κουόμιτανγκ, χύθηκε αρκετό αίμα.

Τέτοια ήταν για παράδειγμα η περίπτωση της επαναστατικής εστίας του Νανκίν όπου, από τον Ιούλιο του 1913 έως τον Ιούλιο του 1914, ο δικτάτορας Γιουάν Σικάι διέταξε την εκτέλεση πολλών χιλιάδων ατόμων 23. Τον Ιούνιο του 1925, η αστυνομία της Καντόνας δολοφόνησε 52 άτομα τα οποία συμμετείχαν σε μια εργατική διαδήλωση. Τον Μάιο του 1926, στο Πεκίνο, 47 ειρηνικοί φοιτητές δολοφονήθηκαν στη διάρκεια μιας διαδήλωσης κατά των Ιαπώνων. Κυρίως, τον Απρίλιο-Μάιο του 1927, στη Σαγκάη, ύστερα στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ανατολής, χιλιάδες κομμουνιστές εκτελέστηκαν από την παράδοξη συμμαχία ανάμεσα στον αρχηγό του νέου καθεστώτος, τον Τσιάνγκ Κάι-Σεκ, και τις μυστικές εταιρίες του τοπικού υποκόσμου. Η Ανθρώπινη Κατάσταση του Αντρέ Μαλρώ θυμίζει τις ωμότητες ορισμένων εκτελέσεων μέσα στο λέβητα της ατμομηχανής ενός τρένου. Αν τα πρώτα επεισόδια του εμφυλίου που έφερε αντιμέτωπους κομμουνιστές και εθνικιστές δεν φαίνεται να συνοδεύτηκαν από εκτεταμένες σφαγές, κι όχι πιο εκτεταμένες από της Μεγάλης Πορείας 1934-1935 , οι Ιάπωνες, μεταξύ 1937 και 1945, διέπραξαν μυριάδες αγριότητες στο αχανές τμήμα της Κίνας που είχαν κυριεύσει.

Αλλά, αν ο δεύτερος επιδεινώθηκε από την αποδιοργάνωση των μεταφορών που σχετιζόταν με τις εμφύλιες συγκρούσεις, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπήρξε κάποια «σκευωρία λιμού» και άρα να μιλήσουμε για σφαγή. Το ίδιο ισχύει για την περίπτωση του Χενάν όπου, μεταξύ 1942- 1943, δύο έως τρία εκατομμύρια άτομα πέθαναν από την πείνα περισσότερο από ένας κάτοικος στους είκοσι ενώ αποκαλύφθηκαν και πράξεις κανιβαλισμού. Παρά το γεγονός ότι όλες οι συγκομιδές ήταν καταστροφικές, η κεντρική κυβέρνηση του Τσονγκ- κίνγκ δεν έκανε δεκτή καμία ελάφρυνση των φόρων, και ένας μεγάλος αριθμός χωρικών στερήθηκε όλα τα υπάρχοντά του. Ο πόλεμος δεν μετρίαζε σε τίποτε την κατάσταση: Διακρίνουμε εδώ μια προαναγγελία ορισμένων από τις πλάνες του Μεγάλου Άλματος, παρόλο που ο πόλεμος μπορούσε, στο Χενάν, να αποτελεί μερική δικαιολογία.

Σε κάθε περίπτωση, η μνησικακία των χωρικών ήταν απέραντη. Οι περισσότερες ωμότητες και, παράλληλα, οι πιο δολοφονικές διαπράττονταν χωρίς τυμπανοκρουσίες και άφηναν ελάχιστα ίχνη: Ανάμεσα σε αυτούς τους περιστασιακούς δολοφόνους, βρίσκονταν αναρίθμητοι κακοποιοί, οι οποίοι μερικές φορές, σχηματίζοντας επικίνδυνες συμμορίες, λεηλατούσαν, αποσπούσαν χρήματα με εκβιασμούς, έκαναν απαγωγές και ζητούσαν λύτρα, σκότωναν αυτούς που αντιστέκονταν ή τους ομήρους τους, όταν τα λύτρα καθυστερούσαν. Όταν συλλαμβάνονταν, οι χωρικοί αρέσκονταν να συμμετέχουν στη θανάτωσή τους… Όμως, οι στρατιώτες αποτελούσαν συχνά πολύ μεγαλύτερη μάστιγα από τους ληστές που υποτίθεται ότι όφειλαν να πολεμούν: Στην ίδια επαρχία, το 1931, οι περισσότεροι μιας ομάδας στρατιωτών, οι οποίοι είχαν ξεπεράσει κάθε όριο σε λεηλασίες και βιασμούς, εξοντώθηκαν από τους εξεγερμένους αγρότες.

Το 1926, οι αγρότες δυτικά του Χουνάν, με την κάλυψη της μυστικής εταιρίας των Κόκκινων Λογχών, απαλλάχτηκαν με τον ίδιο τρόπο από 5. Όταν το 1944, στην ίδια περιοχή, οι Ιάπωνες πέρασαν στην αντεπίθεση, οι χωρικοί, οι οποίοι δεν είχαν λησμονήσει τις θανατηφόρες αγγαρείες στις οποίες είχαν υποβληθεί την προηγούμενη χρονιά, καταδίωξαν τους ηττημένους στρατιώτες, θάβοντάς τους μερικές φορές ζωντανούς. Έτσι πέθαναν περίπου 50. Ωστόσο, οι στρατιώτες δεν ήταν παρά φτωχοδιάβολοι, αγρότες όπως και οι δήμιοί τους, κακότυχα και τρομοκρατημένα θύματα αυτής της στρατολόγησης που, σύμφωνα με τον Αμερικανό στρατηγό Βεντεμάγιερ, ενέσκηπτε πάνω στους χωρικούς όπως ο λιμός και η πλημμύρα και προκαλούσε περισσότερα θύματα. Πολλές άλλες εξεγέρσεις, γενικά λιγότερο βίαιες, είχαν ως στόχο τους όσα λογαριάζονταν ως άδικες υπερβάσεις της κρατικής διοίκησης: Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 1928, τα Μικρά Ξίφη μιας επαρχίας του Γιανγκσού έσφαξαν διακόσια Μεγάλα Ξίφη και έκαψαν έξι χωριά.

Από το τέλος του 19ου αιώνα, το ανατολικό τμήμα του Γκουανγκντόνγκ ήταν χωρισμένο σε χωριά της Μαύρης Σημαίας και χωριά της Κόκκινης Σημαίας, εχθρικών μεταξύ τους. Στην ίδια περιοχή, την επαρχία του Πουνίνγκ, η φατρία Λιν καταδιώκει και σκοτώνει όλους όσους είχαν την κακοτυχία να φέρουν το πατρώνυμο Χο, χωρίς εξαίρεση για τους λεπρούς, τους οποίους συχνά έκαιγαν ζωντανούς, καθώς επίσης και πολλούς χριστιανούς. Αυτοί οι αγώνες δεν υπήρξαν ποτέ πολιτικοί ούτε κοινωνικοί: Οι κομμουνιστές αρέσκονταν στο διφορούμενο, αλλά ήξεραν να υποδαυλίζουν με το λόγο τους τα τοπικά μίση και, τελικά, αξιοποιώντας τη συνεκτικότητα του μηνύματος τους, να τα σφετερίζονται για τους δικούς τους σκοπούς, ενώ ταυτόχρονα παραχωρούσαν στους νεοφώτιστους οπαδούς τους το ελεύθερο να ικανοποιούν τις πιο ποταπές παρορμήσεις τους. Έτσι, σαράντα ή πενήντα χρόνια νωρίτερα, υπήρξε, κατά τη διάρκεια μερικών μηνών του 1927-1928, ένα είδος προαναγγελίας των χειρότερων στιγμών της Πολιτιστικής Επανάστασης και του καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ.

Από το 1922, το κίνημα είχε προετοιμαστεί με την έντονη δραστηριότητα την οποία είχαν αναλάβει τα αγροτικά συνδικάτα και στη συνέχεια το ΚΚ, και είχε καταλήξει σε μια ισχυρή πόλωση μεταξύ «φτωχών χωρικών» και «γαιοκτημόνων» οι οποίοι καταγγέλλονταν ακούραστα, ενώ ούτε οι παραδοσιακές συγκρούσεις ούτε η κοινωνική πραγματικότητα δικαιολογούσαν αυτόν το διαχωρισμό. Όμως η παραγραφή των χρεών και η ακύρωση των αγροτικών μισθωμάτων εξασφάλιζαν στο σοβιέτ πλατιά υποστήριξη. Ο Πενγκ Πάι επωφελήθηκε για να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς «δημοκρατικής τρομοκρατίας»; ο λαός προσκαλούνταν να παραβρεθεί στις δημόσιες δίκες των «αντεπαναστατών», οι οποίοι σχεδόν πανομοιότυπα καταδικάζονταν σε θάνατο. Παρακολουθούσαν τις εκτελέσεις, φωνάζοντας «θάνατος, θάνατος» και παροτρύνοντας τους Ερυθροφρουρούς που ασχολούνταν με τον σταδιακό τεμαχισμό του θύματος.

Συχνά έψηναν τα κομμάτια του και τα έτρωγαν ή υποχρέωναν την οικογένεια του θύματος να τα φάει, μπροστά στα μάτια του καταδικασμένου, ο οποίος ζούσε ακόμη. Ήταν όλοι καλεσμένοι στα τσιμπούσια όπου μοιραζόταν το συκώτι και η καρδιά τού πάλαι ποτέ ιδιοκτήτη και στις συνελεύσεις όπου ο ρήτορας μιλούσε μπροστά σε μια σειρά από παλούκια στα οποία ήταν μπηγμένα κεφάλια πρόσφατα κομμένα. Αυτή η γοητεία ενός εκδικητικού κανιβαλισμού, που θα ξαναβρούμε στην Καμπότζη του Πολ Ποτ, και ο οποίος αντιστοιχούσε σε ένα πολύ παλιό αρχέτυπο διαδεδομένο πλατιά στην ανατολική Ασία, εμφανιζόταν συχνά σε στιγμές παροξυσμού της κινεζικής ιστορίας. Έτσι σε μια εποχή ξένων επεμβάσεων, το 613, ο αυτοκράτορας Γιανγκ δυναστεία Σουέι εκδικήθηκε κάποιον επαναστάτη καταδιώκοντας ακόμη και τους πιο μακρινούς συγγενείς του: Ο αυτοκράτορας διέταξε τους μεγάλους αξιωματούχους να καταβροχθίσουν κομμάτι-κομμάτι το κρέας των θυμάτων» 29. Ο μεγάλος συγγραφέας Λου Σουν, θαυμαστής του κομμουνισμού σε μια στιγμή που ο τελευταίος δεν ταυτιζόταν με τον εθνικισμό και τον αντι-δυτικισμό, έγραψε: Ο Πενγκ Πάι εκτελέστηκε το 1931 ήταν ο πραγματικός πρωτεργάτης του αγροτικού και στρατιωτικοποιημένου κομμουνισμού, λύση την οποία υιοθέτησε αμέσως ο Μάο Τσε Τουνγκ αγροτικής καταγωγής και αυτός , στέλεχος του ΚΚΚ, λίγο περιθωριακό μέχρι τότε, ο οποίος και τον θεωρητικοποίησε στο περίφημο βιβλίο του «Αναφορά για το αγροτικό κίνημα στο Χουνάν» 1927.

Αυτή η εναλλακτική λύση στο εργατικό και αστικό κομμουνιστικό κίνημα, που είχε οδηγηθεί τότε σε πλήρη αποτυχία κάτω από τα χτυπήματα του Κουόμιτανγκ του Τσιάνγκ Κάι-Σεκ, επιβλήθηκε γρήγορα και οδήγησε, από το 1928, στην πρώτη από τις «κόκκινες βάσεις», στα βουνά Τζινγκάνγκ, στα σύνορα με το Χουνάν και το Τζιανγκσί. Στα ανατολικά αυτής της επαρχίας, στις 7 Νοεμβρίου 1931 επέτειο του ρωσικού Οκτώβρη… , η στερέωση και η επέκταση της σημαντικότερης βάσης επέβαλαν τη διακήρυξη μιας Κινεζικής Δημοκρατίας των Σοβιέτ, στην οποία ο Μάο προήδρευε στο Συμβούλιο των Κομισάριων του Λαού. Μέχρι το θρίαμβο του 1949, ο κινεζικός κομμουνισμός γνώρισε πολλές μεταμορφώσεις και τρομερές συμφορές, αλλά το μοντέλο είναι δεδομένο: Δεν υπάρχει άρα τίποτε το εκπληκτικό στο ότι η στρατιωτική και κατασταλτική διάσταση είναι πρωταρχική και θεμελιώδης στην ίδια την επαναστατική φάση: Παντού όπου θριαμβεύει το ΚΚΚ, εγκαθίσταται ο σοσιαλισμός του στρατοπέδου και των εκτάκτων δικαστηρίων και των εκτελεστικών αποσπασμάτων.

Ο Πενγκ Πάι, αναμφίβολα, είχε προμηθεύσει το πρότυπο. Ένα μέρος της πρωτοτυπίας των κατασταλτικών πρακτικών του κινεζικού κομμουνισμού προέρχεται από αυτό το γεγονός που είναι δύσκολο, αρχικά, να γίνει αντιληπτό: Η μεγάλη τους πλειονότητα προέρχεται από την αντίσταση στη ριζική αγροτική μεταρρύθμιση, η οποία εφαρμόστηκε σχεδόν αμέσως, στη βαριά φορολογία και στην επιστράτευση νέων που ήταν αναγκαία λόγω των στρατιωτικών αναγκών. Η κούραση του πληθυσμού είναι τόση ώστε — εκεί όπου ο κομμουνισμός ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικός ο Μάο έγινε αντικείμενο κριτικής από το 1931 για τις τρομοκρατικές ακρότητες του που αποξένωναν τον πληθυσμό, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε από τους αντιπάλους του για να του αποσπάσουν προσωρινά την ηγεσία , και όπου τα τοπικά στελέχη είχαν τεθεί στο περιθώριο για παράδειγμα γύρω από τη σοβιετική «πρωτεύουσα» Ρουιχίν — η επίθεση των δυνάμεων του Νανκίν δεν συνάντησε παρά ασθενή αντίσταση.

Μια αντίσταση που εμφανίζεται πιο ζωηρή, και ορισμένες φορές νικηφόρα, στις πιο όψιμες, πιο αυτόνομες «βάσεις», των οποίων τα στελέχη είχαν βγάλει τα συμπεράσματά τους από τα οδυνηρά μαθήματα της πολιτικής της τρομοκρατίας 33. Ξαναβρίσκουμε ανάλογες εντάσεις, τις οποίες το ΚΚΚ έχει ωστόσο μάθει να ελέγχει χάρη σε μια πιο επιλεκτική καταστολή, λιγότερο αιματηρή, στη βάση του Βόρειου Σαανξί της οποίας κέντρο ήταν το Γιανάν. Η οικονομική πίεση πάνω στους χωρικούς είναι τρομερή: Οι χωρικοί έφταναν στο σημείο να εύχονται ανοιχτά το θάνατο του Μάο… Το Κόμμα καταπιέζει, αλλά κάνει μια παραχώρηση: Όπως συνέβαινε συχνά υπό κομμουνιστικό καθεστώς, οι ακρότητες της εξουσίας που θύματά τους έπεφταν αγωνιστές άφηναν περισσότερα ίχνη: Ορισμένοι ανοικτοί λογαριασμοί τακτοποιήθηκαν μετά από δεκαετίες… Τα στελέχη που διώκονταν περισσότερο ήταν σχεδόν πάντα αυτά που είχαν τους πιο στενούς δεσμούς με τον πληθυσμό του τόπου όπου αγωνίζονταν.

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Δ1. ΑΣΙΑΤΙΚΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΙ: ΜΕΤΑΞΥ «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗΣ» ΚΑΙ ΣΦΑΓΗΣ

Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Υπάρχουν καμιά δωδεκαριά, που αριθμούν όλα Ελέγξτε το Vegas Casino online 150. Και δεν μπορεί κανείς να αποφανθεί αν αυτές οι σφαγές αποτελούσαν τις θλιβερές συνέπειες ενός σκληρού εμφυλίου δεν επρόκειτο στην κυριολεξία για εμφύλιο, αφού το καθεστώς είχε σταθεροποιηθεί ήδη από το 1950 ή τη φυσιολογική συνέχεια μιας σκοτεινής ιστορίας: Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτόμολων, κάθε φορά που εμφανίζεται κάποια ένταση συνδεδεμένη με συμπληρωματικές δυσκολίες υλικής φύσεως που επιβάλλονται στον πληθυσμό, ορισμένα στελέχη υποδεικνύονται ως ένοχοι και φυλακίζονται, κλείνονται σε στρατόπεδα ή εκτελούνται. Αλλά, αν ο δεύτερος επιδεινώθηκε από την αποδιοργάνωση των μεταφορών που σχετιζόταν με τις εμφύλιες συγκρούσεις, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπήρξε κάποια «σκευωρία λιμού» και άρα να μιλήσουμε για σφαγή. Ποιοι αναλαμβάνουν τις εκτελέσεις; Η επιλογή αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των πρακτόρων της Ασφάλειας, οι οποίοι τουφεκίζουν όταν δεν θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους ή σκοτώνουν με αργό Ο άνθρωπος επιτέθηκε από τους γείτονες αφού κέρδισε μεγάλο σε μια σε απευθείας σύνδεση χαρτοπαικτική όταν θέλουν να απολαύσουν το ψυχορράγημα.

Author: Jason Griswold